woensdag 22 oktober 2014

Over een jas, een sjaal en een rokje en ook over zebra's

Stelt u zich volgende scenario even voor: het is herfst, de blaadjes vallen van de bomen, de wind wakkert aan en u bent met uw kroost op pad. De kinderen stevig ingeduffeld in hun prachtige mantels. Plotseling wordt het donker en er valt een eerste druppel. Het begint steeds harder te regenen en de mantel van uw kind heeft geen kap. Niet erg denkt u terwijl u uw kinderen aanmaant hun muts (die ze voorbeeldig en al altijd bij zich hebben) op te zetten. Wat? In school blijven liggen? Niet erg denkt u, u bent de voorzienigheid zelve en heeft voor dit soort omstandigheden altijd een afneembare kap (of twee, of drie) in uw ruime handbagage zitten, toch? Wel, dan is hier een bekentenis, ik niet.

Ja, ik vind ze prachtig die manteltjes zonder kap, maar nee, ik vind ze niet praktisch. Jammer toch, als je al die tijd en moeite in een prachtig zelfgemaakt jasje steekt, dat dan wegens niet praktisch te vaak aan de kapstok blijft hangen? Voor mij is een winterjas zonder kap een no-go. En uit angst voor bovenstaand scenario heeft eentje met vaste kap nog een streepje voor op eentje met een afneembare.

Dus maakte ik voor Jolien een jas, een Jackie, mét kap. Voor de afmetingen van de kap baseerde ik mij op de kap van Lars, die net op de avond dat ik er aan begon - van timing gesproken - door Mamasha (gratis dan nog wel) ter beschikking werd gesteld. Ik paste de kap wel wat aan zodat ze in plaats van de voorziene kraag in de jas vastgestikt kon worden (ik voegde onderaan wat centimeters toe, maar de halslijn zelf werd een flink stuk korter), maar als vertrekpunt kon dat tellen.

Over het jasje zelf kan ik kort zijn. Dit moet zowat het maaksel zijn waarover ik het meest tevreden ben, ooit. Soms ziet het er in het echt, net zo uit als in je hoofd. En heel héél soms, overtreft de realiteit dat beeld. Dit is er zo eentje (dus, ik waarschuw u alvast, er volgt een ware beeldenstorm).  
De buitenstof kocht ik via het facebookgroepje '(s)Toffe Deals' ergens voor de zomer nog. Voor de voering had ik al een tijdlang okergeel in mijn hoofd, en ik had zelfs al een stofje klaarliggen. Tot ik vorige week dit kleedje zag voorbij komen, en plotseling zag ik het helemaal voor mij. Het goudachtige zebrastofje (Golden Zebra Mini van Timeless Treasures) vond ik terug bij Ella en Basiel, net als de houten knopen. Een streepje nepbont aan de kap (De Stoffenstraat) geeft net dat tikkeltje extra 'coziness', vind ik (en dat vond blijkbaar ook zij bij haar prachtige Ole)
Voor het achterflapje gebruikte ik de 'fake'- (ok, en luie) paspel methode. Ik knipte het bovenste deel uit de buitenstof, het achterste deel uit de voeringstof die ik wel pakweg 1,5 cm hoger maakte. U legt buitenstof op voeringstof met de goede kanten op elkaar en stikt beide lange kanten aan elkaar. Na het keren strijk je het flapje zo uit dat er aan beide kanten evenveel voeringstof komt piepen. Omdat de buitenstof redelijk dik is, kan de naadwaarde prima dienst doen als 'vulsel' voor de 'paspel'. U stikt het flapje daarvoor nog eens even door op de stiklijn (en doet dit best iets secuurder dan dat ik het deed - als je de foto vergroot zie je wat ik bedoel).

Om helemaal winterproof te zijn, maakte ik een bijpassende cirkelsjaal. Daarvoor deed de zwart-witte zebrastof van Michael Miller (Pieke Wieke) waar ik als een blok voor viel, zijn intrede. In de twee versies dan nog wel. Eén stofbreedte (van 1,10 m) leek me net iets te krap om de sjaal comfortabel 2 maal om het hoofd van een vijfjarige te draaien, dus zette ik er een stukje tussen in de omgekeerde kleuren. Als binnenkant gebruikte ik de verkeerde kant van een okerkleurige joggingstof (Stoffenstraat). Die binnenkant heeft een fleece-achtig uiterlijk, is net zo zacht en hopelijk een pak minder statisch (denk nu niet dat ik die stof met dit plan kocht, het was een toevallige ingeving, nog een puzzelstukje dat op zijn plaats viel).
En toen die prachtig zebrastof mij, nadat ik er een ministukje uit knipte, lag aan te staren, besloot ik er meteen maar verder de schaar in te zetten. En zo maakte ik een super simpel rimpelrokje-op-elastiek. 
Op model ziet dat er zo uit.
Laat de regen maar komen!








woensdag 15 oktober 2014

Voor (appelen en) peren, in 't dubbel

Herinnert u zich deze post? Het is de post met hét shirtje. Het shirtje waarvoor ik even met mijn mond vol tanden voor het scherm zat, me tegoed doend aan een stevige portie eye candy. Naar Riet kijk ik al langer op, de creativiteit die zij uit haar mouw schudt, tjonge. Maar met die post verkreeg ze een idolenstatus. Het bleef dus hangen, daar in mijn hoofd. 

Vorige week werden we dan facebookgewijs verlekkerd op hét nieuwe boek, u weet wel, die 'Zo geknipt 2' geschreven door Riet en Lies . Het water liep mij bij tijd en wijle in de mond, maar ik hield mezelf voor nog flink even af te wachten tot de boekenbeurs. Totdat mij dat wel erg lekkere hapje werd voorgehouden, dat shirt getest door Davina. Daar en toen reserveerde ik het boek bij de standaard boekhandel, waar ik het gisteren ophaalde. Sorry, mijn weerstandsvermogen heeft ook zijn grenzen.

Ik twijfelde gisteren dan ook niet erg lang, al kwam dat kinder-t-shirt  projectje getest door de kinnekes cloots en stannel nog in de buurt. Maar uiteindelijk zegevierde mijn egoïstisch kantje. Moet kunnen, af en toe, toch? 

Qua stof moest ik het doen met wat er in de kast lag. Stevige tricot, wordt aangeraden. Nu zou ik Mieke niet zijn als ik niet af en toe regelmatig lekker eigenwijs mijn eigen goesting doe. Ik vond een koningsblauw strass-breisel in de kast, dat perfect matcht met een sevenberry-katoentje dat ik hier al eerder gebruikte. Stevig kun je dat breisel nu niet echt noemen, maar ja, de kleur is wel héél schoon :). En het middenvoorpand in katoen, waarom niet, als de rest al lekker rekt?

Of dat nu mijn beste idee was, om dat meteen als eerste versie in de strijd te gooien? Ik denk het niet. Dat breisel rekt veel te hard uit aan de schouders. Dat in combinatie met een klein rekenfoutje zo bleek vanmorgen - ok dan, 3 cm is niet meer een klein rekenfoutje - leverde een eerste versie op die wel schoon was, maar veel te hard van mijn schouders zakte. En misschien heb ik dan toch meer gemeen met mijn dochter dan ik dacht want, mooie, maar ongemakkelijke kledij komt ook niet vaak uit mijn kast. 

Deze morgen had ik onverwacht een ochtend voor mezelf en die selfish sewing en het potentieel uit de laat-avondversie smaakte naar meer. Ik had nog genoeg stof over voor een verbeterde versie 2, en duikelde meteen ook een stevige mis-en-plis tricot (Mon Depot) op die wél voldeed aan de stofvereisten uit het boek. Een paar uurtjes later is mijn kast 2 shirtjes rijker. 

Versie nr. 1
Nog steeds niet perfect deze, je ziet op de foto dat de stof op de schouder echt wat te veel meegeeft. Dus als u ook zo'n stofje overweegt, raad ik echt aan dat daar te verstevigen. Dat katoenen middenvoorpand, daar zit wel muziek in wat mij betreft. In deze versie gebruikte ik een tailleband zonder overlapping.

Versie nr. 2
Deze zit qua maat een pak beter, en dat heeft echt enkel en alleen met de stofkwaliteit te maken. Ik volgde het patroon op de voet maar snoeide - onder het motto zet je (peer-)kwaliteiten in de verf -wel een tikkeltje in de taille. Volgende keer verleng ik nog een klein beetje. 

Maar serieus, wat een top patroontje dit. Die "Zo geknipt 2" is zijn geld al dubbel en dik waard - en dan heb ik nog niet eens die prachtige fietstas, dat koffertje, die t-shirtjes, die laptophoes en al de rest van dichtbij bekeken. Dames, een dikke merci!

dinsdag 14 oktober 2014

Hanami, the sequel

Na de eerste, meteen een tweede versie. Eentje waarbij ik een beetje buiten de lijntjes kleurde. Bij het Hanami-patroon van Straight Grain kan je kiezen tussen een sluiting met blinde rits (zoals in de vorige versie) of eentje met een (ingenieus bedacht!) gekruist achterpand. Ik vind die v-ruglijn
dat dat creëert wel een tof effect, eentje waarvan ik dacht dat het ook niet zou misstaan aan de voorkant. Zo gedacht, zo gedaan.
Vier stofknopen houden het geheel op zijn plaats, en veiligheidshalve voorzag ik ook nog een verborgen kamsnaps ter hoogte van de kruising - better safe than sorry, dacht ik, nadat een nipplegate visioen opdoemde. 
Eerlijk is eerlijk, het is wel iets meer wringen om het kind in het kleed te krijgen. Het gaat, maar laat ons zeggen dat je - puur hypothetisch uiteraard, uw man is ongetwijfeld, net als de mijne het toonbeeld van de nieuwe man - voor de man des huizes die er op een tegen-de-schoolbel-ochtend alleen voor staat, misschien beter toch ander gerief klaar legt.

Het stofje in het rokdeel is er eentje van Aneela Hoey voor Moda, en ik kocht het over via Stof-de-stofkes, een facebookgroepje waarin stofjes van kast wisselen. Ik denk dat ik nog nooit eerder een gekocht stofje zo snel verwerkte. 's Middags in de bus, 's avonds al geknipt. Om maar te zeggen, ik ben er helemaal weg van. Het stofje met schommelende kindertjes leent zich ook perfect voor bijpassende stofknoopjes. Love them. Het stofje voor het bovenpand herkent u misschien van hier (Kokka, een tijd terug gekocht bij Julija)

Een bijpasssend écht roze truitje of longsleeve heb ik nog niet, maar dit half verschoten jeansjasje doet ook nog dienst voor een zonnige herfstdag. 

zaterdag 11 oktober 2014

Hanami, part I

Hoofdstuk 3 uit het project winterse kleerkastvulling voor Janne: een Hanami. Het werd een mouwloze versie want om de één of andere reden zie ik van die flutter sleeves niet graag met een longsleeve onder - hmm, als u het ontbreken van mouwen wil interpreteren als een excuus om in de handleiding pakweg 10 stappen over te slaan, zit u er misschien ook niet zo ver naast. 
Mijn eerste Hanami-ervaring werd meteen een goeie. Ik maakte een maat 4 jaar voor mijn bijna 3,5-jarige en moest nog een klein beetje aanpassen aan het lijfje wegens uitgesproken peuterbuik van de jongste hier. Het kleedje is ook zeker nog lang genoeg ondanks ruime zoom (ja, het kind is dan ook nog geen 4 natuurlijk), maar ze gaat er dan ook nog lang plezier van hebben, van deze.
Het prachtige katoentje met zilveren lijntje (Winter Wonderland silver) komt van bij Pieke Wieke. De voering is van Soft Cactus. Achteraan deed ik mijn best op een doorlopende print, en al zeg ik het zelf, ik deed dat niet slecht deze keer.

Janne is content, en Jolien ietwat jaloers. Die eiste het laatste restje van deze 'kei mooie stof' op voor onder haar naaimachine. Eens zien of we daar morgen samen iets deftig vanonder tevoorschijn kunnen toveren.
De Hanami, dat wordt een vervolgverhaal. Want zoals de titel al doet vermoeden, een part II is ook al in productie.

woensdag 8 oktober 2014

Wilde ganzen

Na enkele weken in zesde versnelling te hebben geleefd (patroon - give-away - examen), waarvan percentueel bijzonder weinig tijd werd besteed achter mijn naaimachine, keerde de rust weder. Eerst werkte ik de torenhoge berg was en strijk weg - zesde versnellingen hebben zo hun consequenties. 

Maar dan vond ik de tijd om een kleedje af te werken dat hier al enkele weken zo-goed-als-af ligt, maar waarbij net voor de eindmeet de klos garen op was. Maar echt, nét voor de eindmeet é, de halsboord moest nog 10 cm verder gestikt worden. Om te rotten (waarbij ik het vervloekt ding dan ook in een hoekje smeet, dat spreekt vanzelf). 

Zoals beloofd eentje voor de jongste dochter.
Dat stofje, dat is een speciaaltje en heeft mij wel wat kopzorgen bezorgd. Het komt van diezelfde twijfelachtige verkoper als het Unikko-look-alike stofje. Door mensen die meer verstand hebben van mode dan ikzelf (en dat zijn er heel wat - in feite eigenlijk de meesten - maar hier in het bijzonder doel ik op Annick) heb ik mij laten vertellen dat het stofje, of tenminste toch het design, in de collectie van Wild had gezeten. Ha, ben ik misschien toch hipper dan ik dacht. Hoe dan ook, dat ik mijn kinderen ermee zou plezieren, stond vast bij de eerste aanblik.

Toen het aankwam (of toen ze aankwamen beter, want ik haalde meteen ook de blauwe versie in huis), bleek het stofje van een rekbare synthetische soort te zijn, badpakkenstof, dat komt nog het meest in de buurt. Glibberig en dun, en het kwam zo goed als droog én kreukvrij uit de wasmachine. Wat moet je daarmee, buiten badpakken maken? Kwam daarbij nog dat door de manier waarop de print op de stof staat, ik nogal creatief moest zijn om het A-lijntje dat ik voor ogen had eruit te knippen. De mouwen lopen dan ook tegen de draadrichting in, niet geheel volgens het boekje, maar ach, het was een experiment (als in, kijk ook niet naar de binnenafwerking want die is werkelijk allesbehalve).

Als patroon gebruikte ik een eenvoudig raglan t-shirt uit één van de laatste ottobres (6/2013), dat ik verlengde tot een A-lijn kleedje (tuniekje laat ons zeggen - langer kreeg ik er niet uit één stuk uit) en waarvan ik de mouwen verkorte tot 3/4de mouwen. In de raglan aanzet voorzag ik 3 kamsnaps, om tegemoet te komen aan de uitdrukkelijke vraag van de wederhelft om kledij die gemakkelijk over het hoofd kan. Nu moet ik hem gelijk geven dat dat met Janne haar apparaatje ook echt geen overbodige luxe is, want hoe vaak dat haarbandje al tegen de grond heeft gelegen met het aan- en uitkleden, dat wil je niet weten.

Vergeef mij alsjeblieft de slecht fotokwaliteit. Toen het moment daar was - je weet wel, als het model er zin in heeft en het kleedje nog niet vol vlekken hangt - stelde ik vast dat batterij van de camera plat was. Ik moest het dus stellen met mijn slimme telefoon.

En of het model er zin in had...


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...