Het werd er eentje met wolkjes voor de jongste. Nog steeds niet gepast wegens gips die nog een tweetal weekjes in de weg zit.
Ik gebruikte het Wolf-patroon van Zonen09 en koos dit keer voor extra groeimarge. Een mens leert bij.

kousenbroek Condor, Kousen en karton Laarsjes Kipling, Hippe Schoentjes

De enige foto van de reeks waarin ook het contrasterend stofje in de tailleband op de rug komt piepen.

Qua maat baseerde ik mij helemaal op de maattabel en maakte voor mijn 4-jarige-met-peuterbuik een maat 5 jaar. Dat had ik misschien beter niet gedaan, want nu is het rokje aan de ruime kant, zowel in de breedte, als in de lengte. Aan de breedte paste ik een mouw door een elastiek in de tailleband, en in de lengte verkortte ik enkele centimeters (en ik zie het eigenlijk liever nog korter bij zo'n recht model). Dat is echter niet zo evident, want door de 'origami' zakken zoom je niet als laatste stap gewoon om. Dus een gouden tip: bepaal vooraf de lengte aan de hand van een goed passend rokje, want achteraf aanpassen is wel wat extra gedoe.
Althans die mening is mijn jongste toch toegedaan. Kind gelukkig, mama ook gelukkig.

Jonge wolven hebben nood aan comfortabele nachtkledij - en ok, ik geef toe, ook wel weekendkledij tout court, want als je hier op een zaterdag- of zondagochtend voor 11u aankomt is de kans reëel dat u ons nog in onze peignoirs aantreft.
Omdat ik natuurlijk een hippe mama ben - die weliswaar meestal een klein beetje achter de feiten aanloopt - plande ik enkele 'onesies' - voor de minder hippe lezer (:)), of diegene die nog iets meer achterloopt, dat zijn dus pyjama's uit één stuk, kruippakjes in 't groot als het ware. Dat schijnt 'in' bij de jongelui van tegenwoordig. En niet enkel bij de jongelui, heb ik mij laten vertellen, maar om dat nu voor mezelf te maken, nee, er zijn grenzen.
Zonen09 kwam dus als geroepen met haar nieuwe Wolf-patroon. Ik nam de maten van mijn kinderen en kwam uit bij een 110 standaard en een 116 small. Bij wijze van maattest koos ik de simpelste versie, lange mouwen, lange pijpen, geen paspel of zakken.

Toen ik de kinderen de eerste keer in de onesies hees werd duidelijk: ze waren te klein, allebei. Het moet zijn dat mijn kinderen proportioneel lange bovenlichamen hebben, want het was vooral aan het kruis dat het trekt. En laat dat nu net het stuk zijn waar geen mouw meer aan te passen is. De 116 verhuisde naar de jongste, maar zelfs voor haar is hij nipt. Zo erg is dat niet, want de combinatie onesie-grijze tricot heeft iets space-robot-achtig, realiseerde ik mij achteraf (niet dat zij dat aan haar hart laat komen, laat dat duidelijk zijn).

De oudste kreeg na een pruillip een twosie - dat zal wel geen officiële term zijn maar ik vind het wel goed klinken voor een gewone pyjama uit twee delen - uit een rest van de tricot. Wolf maat 122, perfect.
Van de kleinste onesie knipte ik al een stuk af en zette er een tailleband aan. Problem solved.

Toen de schone slaapsters wakker werden, werd er hier een wolfwaardig kussengevecht ingezet.
Maar kwam er ook een grote verzoening. Deze jonge wolven zijn dikke vriendjes.
Eén tip, als u ook zo eens de hippe mama wil uithangen, kies dan eerder een maat te groot, dan een maat te klein. Ik houd het voorlopig gewoon bij twosies.