posts in
Feest
Zomerse communie-outfit
vrijdag 7 juni 2019
Vorige week vierden we, tussen de hectiek door, de eerste communie van onze jongste telg.
Tweede leerjaar, 8 jaar en 134cm lang, maaltafels opdreunend (in goede tijden), wegdromend tijdens het oefenen van de maaltafels (in doorsnee tijden), stampvoetend weglopen na 4 keer 8 x 8 missen (in slechtere tijden), hiphoppend opstaan, minutenlange monologen opvoerend (ook, en misschien vooral zonder CI), schaterlachend en intens verdrietig in één vingerknip (en even later terug uitbundig gelukkig), ontwapenend sociaal en eigenwijs, dat ook. Die Janne, dat is er eentje.
Ik kom niet meer toe aan veel naaiwerk de laatste tijd, maar het kleed voor het feest waar ze zo naar uitkeek, dat kon ik écht niet aan mij laten voorbij gaan. Ergens in februari was het al af. In mijn hoofd dan toch. Het is te zeggen, ik zag bij Lotte Martens een stofcombinatie die onmiddellijk communie naar mij schreeuwde. De effen stof voor het lijfje heeft collega PiekeWieke liggen in het pand waar ik dagelijks vertoef, check. De handgedrukte tule bestellen was nog een kleine formaliteit waar ik eind maart mee afrekende, bij Lotte herself. De stof moest nog gedrukt worden en kwam toe 11 mei. Tijd zat!
Op 21 mei zat het kleedje in elkaar, we shopten een vestje en schoenen en een week later namen we foto's. Op 27 mei waren we ruím op tijd klaar om te feesten*.
* Eerlijkheidshalve was ik wel content dat zuslief haar gading vond in de winkel. Ik wilde nog wel een klein beetje uitgerust** op het feest verschijnen.
** Wat mislukte want op 30 mei knutselden zus en ik nog een heuse cocktailbar in elkaar met oude palletten. En gezien last minute en wat-je-zelf-doet-doe-je-beter nogal in onze genen zit, vonden we zelf pizza's bakken à la minute in een echte pizzaoven op het feest wel een strak plan. Uitgeput maar voldaan kijk ik terug op vorig weekend ;).
Tweede leerjaar, 8 jaar en 134cm lang, maaltafels opdreunend (in goede tijden), wegdromend tijdens het oefenen van de maaltafels (in doorsnee tijden), stampvoetend weglopen na 4 keer 8 x 8 missen (in slechtere tijden), hiphoppend opstaan, minutenlange monologen opvoerend (ook, en misschien vooral zonder CI), schaterlachend en intens verdrietig in één vingerknip (en even later terug uitbundig gelukkig), ontwapenend sociaal en eigenwijs, dat ook. Die Janne, dat is er eentje.
Het patroontje koos ik een week of twee eerder. Op zoek naar een tof, ietwat ander model, met tule rokoptie kwam ik uit bij de Lexington dress van Little Lizard King. Gezien het goed weer zou worden (als wij feest geven is het áltijd goed weer, mijn zus wijt het aan kwantumdenken of zoiets, maar het blijkt te werken want het enige echte zomerweer de voorbije maand was... op 1 en 2 juni ;)) was een echte zomerjurk aan de orde. Blote rug, rimpelrok en verder niet te veel poespas was het idee, want de stof heeft niet meer nodig.
** Wat mislukte want op 30 mei knutselden zus en ik nog een heuse cocktailbar in elkaar met oude palletten. En gezien last minute en wat-je-zelf-doet-doe-je-beter nogal in onze genen zit, vonden we zelf pizza's bakken à la minute in een echte pizzaoven op het feest wel een strak plan. Uitgeput maar voldaan kijk ik terug op vorig weekend ;).
De bruidskindjes
dinsdag 16 oktober 2018
Over die dag met een grote strik errond was ik nog niet helemaal uitgepraat. De bruidsmeisjes, aka de hoofdrolspelers op deze blog, voorzag ik namelijk ook van een feestelijke outfit. Ook hier moeten jullie het doen met enkele sfeerfoto's waarin de outfits een figurantenrol kregen toebedeeld, in plaats van de hoofdrol.
Het werden geen overdreven taartjurken voor mijn wildebrassen, dat zou te fel botsen met hun karakter en nog meer met mijn hoogstpersoonlijke smaak inzake feestkledij. Gezien ik naai, bepaal ik de grote lijnen, dat is de ongeschreven regel hier ten huize siskobymieke ;).
Nadat ik stof kocht voor mijn outfit, zocht ik iets voor de kinderen in hetzelfde kleurenpalet. Lichtroze dus. Mijn ook viel op een super mooie double gauze van Nani Iro, waarvan ik net het laatste stuk wegkaapte bij Pieke Wieke. Lichtroze in een heleboel schakeringen, met een rand met subtiele goud en fluo bloemetjes, prachtstof!
Voor Janne maakte ik daaruit een Just knot it, van Mind the whale. Ik koos voor de plooitjes op de voorkant, en de strik op de rug. De bloemenrand positioneerde op de onderkant van het rokdeel. Niet dat je het kan zien op de foto's, maar die bloemenrand komt piepen aan de achterkant van de strik.
Poepsimpel, die outfits, maar toch feestelijk, een beetje hetzelfde maar toch heel anders. Wat mij betreft leverde dat heel mooie plaatjes op ;)
Daar komt de bruid...
maandag 1 oktober 2018
Even kijken. Mijn laatste post dateert van... euh 30 juni. Oeps. Nu de hete zomer definitief ten einde is, en ik stilaan uit vakantiemodus sukkel (gemakshalve sluit ik me even aan bij de kalender van de universiteitsstudent) is het tijd om de blogdraad weer op te nemen voor dit stukje wereldwijde web een stille dood sterft.
Met ons huwelijk op het einde van de zomervakantie in het vooruitzicht was de zomer van 2018 er niet eentje die zonder slag, stoot of enige stress voorbij kabbelde. Niet dat ik miss planmatig werken ben en we dus een strak schema handhaafden. Of wellicht juist omdat ik niet miss planmatig werken ben en we geen strak schema hanteerden.
Het belangrijkste is, het kwam goed, ook zonder dat strakke schema. Het werd een dag met een gouden randje. En ook eentje met zelfgemaakte outfits!
Die outfits verdienen wel een plaats in de archieven, toch? Dat dat even geduurd heeft, heeft te maken met ontbrekend fotomateriaal. Dat heb je dan als je zelf in the picture staat. Ondertussen hebben we super mooie foto's van de fotograaf (hansmaakteenfoto, geweldige aanrader!) maar de focus lag uiteraard meer op de sfeer dan op elk detail van de door mij genaaide kleren ;). Het beeldmateriaal is dus in die context te plaatsen.
Ergens in april ging ik met mijn zus op stap om een trouwkleed te scoren. Van bij de start was het plan dat ik mijn eigen outfit niet zou naaien (al was dat zowat de populairste vraag toen we wereldkundig maakten dat we trouwplannen hadden :)) want ik zou wel genoeg aan mijn hoofd hebben zonder dat erbij. Tja, dat plan werd afgevoerd na de eerste shopexpeditie. Na veel vijven en zessen (met veel, 'nee, dat wil ik niet', en weinig, 'oh dat is tof') belandden we uiteindelijk in een stoffenwinkel en bladerden door de boekjes. Het plan om in vrij traditionele stoffen een jumpsuit te naaien kreeg vorm en de stoffen werden meteen gekocht. Ik kocht zelfs al quasi meteen bijpassende schoenen en het zat toen in mijn hoofd wel safe, met dat schema.
Dat was april. Mei ging voorbij, en juni passeerde ook. Stilaan begonnen mensen ervan uit te gaan dat mijn outfit klaar hing in de kast en hun wenkbrauwen schoten de hoogte in toen bleek dat dat niet het geval was. Euh...eens deadline-naaister, altijd deadline-naaister?
First things first. De meisjes hun kleedjes naaien stond wel al van het begin op mijn to-do-list dus in juli was dat de eerste opdracht. De bruidsmeisjes-outfits blog ik zeker later nog! Toen dat veilig en wel zo rond 20 juli in orde was, kwam mijn outfit weer aan de orde.
Ondertussen had ik wel een vrij goed beeld van wat ik wou, alleen had ik geen patroon - en geloof me dat ik heel het wereldwijde web afschuimde. Bummer. Ik combineerde dus en paste aan dat het een lieve lust was. Voor het bovenstuk greep ik naar de La Maison Victor van juni 2017. Het bovenste deel van de jurk met haltertopje en deelnaden was bruikbaar voor een aanpassend lijfje dat ik vorm gaf met baleinen (geen eerdere ervaring op dat vlak, maar dat viel reuze mee).
De broek was van een andere orde. Oorspronkelijk wilde ik een jumpsuit met wijde pijpen die tot op de grond viel, alleen bleek mijn glanssatijn voor dat plan geen geschikte stof. De stof 'vloeit' te weinig en de broek stond dus te veel. Deadline min 7 dagen was het toen ik besloot drastische maatregelen te nemen. Versmallen en verkorten die handel!
Blij dat ik dat deed, ik voelde me op slag een pak eleganter ;-)
Tot slot naaide ik nog een los kanten topje, met een patroontje uit de burda geloof ik. Twee patroondelen met de onderkant gelegd tegen de zelfkant en twee nepen (voordeel van een bescheiden buste ), that's it.
Nu ik de foto's terugzie zie ik toch nog kleine foutjes, vooral in het onderstuk. Ik zou nooit opnieuw voor glanssatijn kiezen, maar gaan voor een stof die gemakkelijker drapeert. Maar dat is hobbymisvorming wellicht, want die dag straalde ik en kreeg alleen maar een massa complimenten ;)
Nova Blogtour - Party outfit III
maandag 5 juni 2017
Nadat zowel Jolien als ikzelf gekleed werden, bleef nog net voldoende tijd over voor een outfit van de jongste.
Waar ik bij Jolien eerst het kleedje maakte en dan op zoek moest naar bijpassende schoenen - een uitdaging is een understatement als je een beetje afwijkt van de seizoenskleuren - deed ik het voor Janne omgekeerd. Ze koos eerst de feestschoenen - en schoenen in mintkleur, daar weten we wel weg mee - en daarna zocht ik bijpassende stoffen. Een pak gemakkelijker ;).
Bij Georgette sloeg ik mijn slag. Ik koos voor een mintkleurige double gauze van Les Trouvailles d' Amandine, en toen ik toch bezig was klikte ik ook een perzikkleurige tricotcoupon van Elvelyckan in mijn winkelmand.
Het patroon zat ook al even in mijn hoofd, de Nova van StraightGrain. Prachtig patroon vind ik dat, dat met haar vele plooitjes-opties, toch hét handelsmerk van StraightGrain, ook meteen een hoog wow-gehalte heeft. Het was, écht waar, mijn bedoeling deze keer strikt het patroon te volgen. Gewoon een A-lijn kleedje in de double gauze, met honinggraat-plooitjes.
Maar toen de stoffen toekwamen, mooi op een hoopje, de perzikkleurige tricot op de mintkleurige double gauze kon ik ze niet meer scheiden. Dus ik stelde mijn plannen bij en besloot dat een feestelijke t-shirt op een simpel rimpelrokje ook perfect zou werken. Een kleine Nova-hack drong zich op.
Omdat tricot en een geweven stof katoen toch wel wat anders verwerken, besloot ik een stuk stof eerst te voorzien van plooitjes, en dan aan de hand van een goedpassende t-shirt en het patroondeel van de voering met aangeknipte mouwtjes het t-shirt te knippen. Een ballon-effect wilde ik vermijden, dus ik knipte het bovenstuk door op de lijn van de voering en zette er dan een ongerimpeld deel onder. We schrijven deadline - 3 dagen dus ik was blij dat het werkte zoals het in mijn hoofd zat.
Die plooitjes, dat 3D-effect, ik kan er naar blijven kijken! Ik werkte af met de hand met fluo garen, voor een pittig detail.
Achteraan knipte ik de voering in 2 delen en koos voor een knoopjessluiting.
In de zij liet ik het fluo ook nog even terugkomen. Van zo'n details kan ik genieten.
Het rokje rimpelde ik op een glitterelastiek, waar ik geen foto van heb, helaas. Maar meer heeft de outfit niet nodig, toch?
<3
Nova, yes, I like! En An, ik beloof het, de volgende versies - want die volgen ongetwijfeld - volgen het patroon naar de letter!
Sparkling Sallie jumpsuit
dinsdag 30 mei 2017
Waar moet ik beginnen, na anderhalve maand blogstilte?
Laat ons het er vooral op houden dat 2017 nu al de geschiedenis ingaat als dat jaar waarin mijn gezondheid het een beetje - understatement - laat afweten. Exit gebroken arm, enter de longontsteking. Maar niet getreurd, we klauteren weer uit het dal, net op tijd voor een spetterende zomer!
En gelukkig ook nét op tijd om volop mee te genieten van Jolien's eerste communie. Alsof het zo moest zijn (!) naaide ik haar communiekleedje in het korte intermezzo tussen arm en longen, zodat het stressniveau outfitgewijs redelijk laag lag toen ik de weken voorbij zag vliegen vanuit mijn bed en luie zetel. Het initiële plan, nl. zus en mama ook voorzien van zelfgemaakte outfits maakte langzaamaan plaats voor plannen richting kledingwinkel. Maar toen de lucht dan toch opklaarde, deed ik aan slow-zero-stress sewing, en kon ik dat tripje toch nog schrappen. Yes!
Voor mezelf zat ik al met een feestelijke jumpsuit-plan in mijn hoofd sinds ik de Sallie Jumpsuit van Closet Case Patterns bij haar ontdekte. Comfy, brede verhullende pijpen, en toch elegant, my cup of tea. Oh, en in tricot, zonder al te veel poespas, en dus snel klaar.
Feestelijk wel, dus dat vroeg om een feestelijke stof. En bij feestelijk denk ik direct aan Lotte Martens ' Let's Party Collectie, tja, ik ben gewoon grote fan. De Sparkle Tarda Jersey, in combinatie met de 'gewone' Tarda, de ideale match in mijn hoofd. En ook in de praktijk blijkt dat perfect te werken voor dit patroon, al zeg ik het zelf. I loooove this jumpsuit.
Het enige tricky aspect is de paneelafmeting van de Sparke Tarda. Met een hoogte van 40 cm (na voorwassen) kreeg ik het kimono-style-bovenstuk 'óp de millimeter' uit de stof geperst. Had ik een proefversie gemaakt, dan had ik geweten dat ik dat bovenstuk best met een paar centimeter had verlengd, en dan had ik een beetje moeten improviseren met een aparte tunnel in plaat van aangeknipt aan het bovenstuk. Een bovenstuk met spaghettibandjes was uiteraard ook een optie geweest.
Ook de anderhalve meter gewone Tarda was na voorwassen (en ja, droogkast, ik geef het toe #lazyismymiddlename) heel nipt. Zakken kreeg ik er niet meer uit, maar haha, uit esthetische overwegingen - zakken op mijn heupen in een kledingstuk uit één geheel, ik dacht het niet - ging ik die toch schrappen.
Jersey zet mijn afrikaanse rondingen ter hoogte van mijn derrière mooi in de verf, n' est ce pas?
Het vestje hing nog in de kast, de pumps zijn tijdloze klassiekers en de Joy maakte ik ook al eerder. Outfit complete.
De foto's zijn helaas niet op het communiefeest genomen. Iets met tijdsnood vooraf, en zelf fotograferen tijdens het feest. De dag nadien hees ik mezelf nogmaals in de jumpsuit, moe, en prikkelbaar. De fotograaf van dienst heeft het geweten #sorryschattie.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Social Icons