maandag 16 april 2018

Isa sweater n° 1

Het blogtempo dat hier wordt geëtaleerd is dat van een schildpad. Het naaitempo is helaas maar een sikkepit hoger. Als ik tegenwoordig nog aan naaien toekom, dan kies ik voor instant bevrediging (jep, een kind van deze tijd). Raglan sweaters vallen in die categorie dus enter de isa sweater van Bel'etoile.

Eerlijk is eerlijk, deze colorblock versie was de minst instante van de drie sweaters die ik bandwerkgewijs maakte. Maar Jolien was zo enthousiast over een 'fenna-sweater' in kindermaat dat dat het beetje extra werk ruimschoots compenseerde. Perfecte pasvorm, op de hals na die ik knipte zonder naadwaarde. Ik begrijp die hipster-trend van hoge halsuisnijdingen niet. Net zomin als ik colkragen begrijp. Maar dat ligt wellicht helemaal aan mij :).
Ik zocht op het pdf-patroon wel tevergeefs naar de doorgesneden patroondelen in het achterpand, om daar ook de colorblock te laten doorlopen. Nadat ik mijn vuilbak al eens ondersteboven kieperde (het zou niet de eerste keer zijn), dubbelcheckte ik bij ervaringsdeskundigen, en blijkt dat colorblock in het achterpand niet echt een optie was die werd voorzien in het patroon (nu ja, andere opties genoeg bij de isa, dat wel!). Omdat ik koppig ben en geen witte halsboord wou aan een volledig okeren achterpand knipte ik het patroondeel zelf in stukken. 
Deze was sowiezo scoren bij de dochter. Okergeel, een beetje bling bling (want dat grijs is in werkelijkheid bezaaid met zilveren stipjes)  en wit om het geheel wat lente-gevoel mee te geven. De stofjes kocht in gewoon in Hoogboom.
De foto's namen we in het provinciaal domein van Chevetogne. Voor wie dat niet kent, als je richting Namen trekt is dat echt een aanrader! Je wandelt er van speeltuin naar speeltuin, naast water en in een prachtig landschap. En ik word niet eens gesponsord om dit te schrijven ;) 

dinsdag 27 maart 2018

Pack 'n Go met wasbaar papier

Jawel, E-I-N-D-E-L-I-J-K naaide is nog eens iets dat niet puur functioneel is (vouwgordijnen, x6, dat telt niet als recreatief naaien, maar past in het rijtje 'geldbesparend naaien'. Vouwgordijnen op maat laten maken, dat is gewoon pokkeduur).

Het werd een Pack 'n go (van Mind the Whale), in tweevoud! Het kersverse wasbare papier (aka kraft-tex of snappap, onder andere merknamen) mét metallic laagje sprak tot mijn verbeelding. En babyborrels zijn steeds goed voor een schop onder mijn naai-kont dus ik schoot ruim 4u voor de deadline uit de startblokken. In die 4u gaf ik mijn kinderen nog te eten, twee keer zelfs, ik douchte nog en maakte mezelf presentabel. In mijn boekje hebben we het hier dus over 'snelle' naaisels.
Een turnzak, zwemzak, boekentasje, lunchzakje, schooluitstaptasje, enfin, you name it, de pack 'n go is multifunctioneel en dus perfect cadeaumateriaal.
Ik maakte een versie met het bodemdeel in rosé gouden papier, voor Rosanne (met zo'n naam was dat snel beslist). De kippenstof in de roze versie herkent u (heel misschien, want die ligt al een eeuwigheid in de restjesbak) van hier. De koperkleurige rits past pérfect bij dat rosé goud.

De 'gouden' versie met bodemdeel in mintkleurig nepleer werd er eentje voor haar nichtje Manon die ondertussen al bijna een jaar is maar schromelijk verwaarloosd werd op babycadeaugebied.  Het ritszakje met wasbaar papier voerde noch keerde ik. Gewoon slechte kanten op elkaar en naaien maar.
Verder koos ik voor zeilringen om het koord door te stoppen, wit voor de gouden versie, koper voor de rosé versie.
Deze Pack 'n Go's zijn de kleine versies, ruim voldoende voor kleine (zusje Mariëtte van 18 maanden showt het tasje), en ook iets minder kleine mensjes.
Op naar meer positieve naaivibes!



donderdag 1 maart 2018

Een turnmaillot feat. Calypso (gratis patroon door Khadetjes)

Of ik geen badpak wilde testen, vroeg ze ergens toen de zon plaats maakte voor regen, wind en vallende bladeren.  Euh, een badpak, mja, in de kast hier liggen zo'n 5 badpakken per kind*, wat voor de oudste die de zwemlessen al achter zich liet ongeveer gelijk staat aan 5 maanden zwemmen verder zonder nood aan enige wasbeurt. (*De kinderen zijn gezegend met een voorzienige grootmoeder).
Niet echt nood aan meer van dat dus. Wat er wel meermaals per week wordt opgediept zijn de turnmaillots. Niet dat trainen in korte broek en t-shirt afbreuk zou doen aan enige lenigheid, maar ze stak in haar hoofd dat turnen in maillot de turnvaardigheid toch naar een hoger niveau tilt. Goed. Een badpak, een turnmaillot, als het kind maar een naam heeft. Toen ik suggereerde zelf een turnmaillot te maken werd mijn 'jij-bent-de-beste-moeder-van-de-wereld' gehalte bovendien ook stevig omhoog gekrikt. Win-win dus.

Eerste uitdaging: waar vind ik van dat lycra-spul? Effen liefst, met wat goed gedoseerde glitter. Roze flamingo's op de turnmat, nee, dat hoort niet blijkbaar. Tss. Madame Khadetjes to the rescue, ze duikelde in de lokale stoffenwinkel bruikbaars op en stuurde dat postduifgewijs naar deze kant van het land. In hoogboom, Kapellen, vind je zeker soortgelijk gerief. Ik kreeg dus zwarte stevigere effen lycra, en een stukje zilveren blingbling. Ik bestudeerde het 'design' van een aantal bestaande turnpakjes en besloot de patroondelen hier en daar door te snijden.
Die terug aan elkaar zetten was de eerste uitdaging. Het één glibbert en pak harder dan het andere namelijk. Dan kwam de elastiek  aan bod. Het is écht, zoals ze ook zegt, gewoon kwestie van testen hoeveel je aan de elastiek moet trekken om een egaal effect te krijgen. Ik geef eerlijk toe, ik modderde serieus was aan en kreeg visioenen van 'picootjes' uit een eerdere workshop. Maar uiteindelijk had ik het dan toch beet en vanaf dan ging het vlot. Ik gebruikte gewone smalle witte elastiek, 5mm breed geloof ik, want chloor en veel zweet komt er bij dat turnen niet aan te pas. 

Trots toonde ik het resultaat aan dochterlief. Kreeg ik me daar een ware huilbui over mij. Mijn 'je-bent-de-beste-moeder-van-de-hele-wereld'-gehalte kelderde terstond tot onder zeeniveau. Die ruguitsnijding, dat is toch véél te diep om te turnen! Nee hoor mama, daar maak ik me belachelijk mee, zo hoort een turnpakje er niét uit te zien. Daar sta je dan.
Ik kreeg haar toch zo ver om eens te passen, zodat ik mijn feedback kon geven over de maat, en de handleiding. En denk je dat het kind het nog wilde uitdoen na die sessie? Juist. Ze wilde er haast mee in bed kruipen. Ondertussen werd de schroom om het in de turnclub aan te doen al lang overwonnen en kreeg dochterlief bewonderende en misschien zelfs enigzins afgunstige blikken van medeturnsters. Ik kan het me verbeelden, maar ik denk toch dat ik in hun ogen las 'JIJ bent de beste moeder van de hele wereld' ;).
Turnproof, die Calypso! Al pas ik misschien de ruguitsnijding nog wel aan bij een volgende poging. Just in case. Ook eentje maken? Madame Khadetjes maakte een uitgebreide super duidelijk handleiding en stelt het patroon gratis en voor niets ter beschikking in de maten 116 - 140. Allemaal in koor: Merci Sarah!

donderdag 25 januari 2018

Grand'ourse in drievoud

Ik lijd aan een vervelende aandoening, niets levensbedreigend, maar mogelijk wel levensverkortend. De officiële naam is mij niet bekend, maar het voornaamste symptoom is de chronische overschatting van de beschikbare tijd, of vanuit een ander perspectief maar het komt op hetzelfde neer, de chronische onderschatting van de tijd die veel 'to do's' in beslag nemen. Ondanks verwoede pogingen om die to do's terug te dringen, lijken die zich bovendien alleen maar op te stapelen.
Eén van die verwoede pogingen is mijn luidkeelse en veelvuldige verkondiging 'ik naai niet op bestelling'. Ja, sorry, echt. Als naaisels moetjes worden, dan passen ze bijna in de categorie 'retouches', en in die categorie wil je niet belanden. 

Dat wil niet zeggen dat ik niet naai voor een ander, verre van, maar dan moet het wel een beetje in mijn kraam passen. Babycadeautjes bijvoorbeeld is nog altijd een hele dankbare, dat móet niet, maar is plezant om te maken, schattig om naar te kijken en impassant hoef je geen geboortelijsten af te schuimen (waar tegen de tijd dat ik daaraan denk enkel nog maar grote dingen opstaan, en 1/5de luiertafel vind ik maar niks om te geven, of de laatste 2 slabbetjes, die kan ik dan ook nog wel zelf maken ;)). 
Dus toen ik door omstandigheden met dit schattige jasje aan kwam op het werk, werd dat uitgebreid  bewonderd door mijn allerliefste collega's. Ze kennen mijn credo - ik naai niet op bestelling - dus een expliciete vraag kwam er niet. Maar de juiste dosissen oh's en ah's misten hun effect niet. Voor ik het goed en wel besefte hoorde ik mezelf voorstellen er voor hun klein- en petekinderen te maken. Ja. In meervoud dus. Eén jongen, en een meisjestweeling. Twee-jarige peuters inmiddels. 

Ik ken mezelf al wel iets beter tegenwoordig, dus eind november wist ik al dat december niet haalbaar was (hoogdagen voor een webshop = laagdagen voor vrije tijd), en zo geschiedde. Eind januari werd de afgesproken deadline. Af en toe werd eens subtiel gepolst naar de stand van zaken, zodat ik mijn voorstel zeker niet zou vergeten. En kijk, we zijn 24 januari en de jasjes zijn al overhandigd aan de trotse groot/peetouder. Soms verbaas ik mezelf ;) Dat ik de rest van januari niet meer op mijn werk moet zijn was misschien een kleine stimulerende factor om het voorbije weekend voluit te gaan ;) 

Drie peuterjasjes naar het patroon van Ikatee (Grand'Ourse), allemaal met de schattige konijneoren. Ik twijfelde nog of een pandaprint in combinatie met konijneoren wel konden, maar ach, who's cares, ruimtevaarders met konijneoren zijn ook eerder bizar en daar zou ik dan niet over vallen.
De stofjes selecteerden we in samenspraak. Het is te zeggen, ik deed enkele voorstellen, en we eindigden bij 3x de panda print van Elvelyckan Design. Twee maal roze, met een andere voering voor de tweeling, één maal blauw voor de kleinzoon. U merkt terecht op dat er helemaal geen blauwe panda's te bespeuren zijn. Ik onderschatte namelijk licht hoeveel stof er juist in een jasje voor een tweejarige kruipt. Stof met directionele print dan nog. Een uur lang heb ik gepuzzeld en gevloekt, maar uiteindelijk heb ik mezelf vermand en een ander pareltje (jeanstricot van Lillestoff, PiekeWieke) uit mijn kast gevist. Achteraf gezien ben ik daar erg blij mee want de donkerblauwe ruimtevaartstof mét grote maanprint en subtiele bling is pérfect op maat van een tweejarige. Zeg nu zelf. Uit blauwe pandastof kreeg ik nog wel maatje 1 jaar geperst dus dat jasje is voor de volgende baby. 
Voor de knopen van de roze jasjes greep ik naar een dubbele rij drukknopen uit k-bas voorraad.
 Voor het blauwe jasje viste ik 2 houten knopen uit de kast en naaide verborgen drukknopen in.
Bij het overhandigen werd opnieuw de juiste hoeveelheid decibels afgevuurd. Mijn collega's weten hoe ze mijn chronische ziekte draagbaar kunnen maken. ;)






maandag 15 januari 2018

Rock it with Rocco

2018 wordt het jaar van de coole grieten. 
Van de zelfbewuste, sportieve jongedames. 
Van de rockchicks met de nodige attitude.
Van meisjes zoals jij, lieve dochter. 
 Euh, stoere dochter bedoel ik. 
Uiteraard.
Laat Sharon dat stijlgewijs nu helemaal begrepen hebben, met de lancering van Rocco. Jolien is 8. Jolien wil niet langer elke dag jurkjes dragen. Jolien wil bewegingsvrijheid. En dat krijgt ze.
Ik maakte een eerste testversie met stof uit de voorraadkast. Je weet wel, die tot aan de nok volgestouwde kast, voor als het oorlog wordt of zo. 😏 De grijze joggingstof is zo'n lekker dikke, en warme met teddy langs de binnenkant. Ideaal voor het soort guur weer op dagen als vandaag. Om lekker in weg te kruipen en op de bank te hangen, of eventjes de koude wind te trotseren. Ik maakte een 134 in normale breedte, maar kortte uiteindelijk nog 3 cm in. Het kind hangt al een tijdje zowat tussen een 128 en een 134 in. Lastige maat eigenlijk als het gaat om kleren. Geen kind, geen tiener, een grensgeval.
Op de zijkant freewheelde ik wat met keperband. Want grijs is toch ook maar grijs. Ivoor en bordeauxrood wisselen elkaar af. Dat was uiteraard nog het grootste klusje aan de hele sweatpants. 
Ik ging eerst heel de nestelringerij aan mij laten voorbij gaan, een rek in de taille en hop, goed genoeg toch? Maar de joggingstof was zooo dik dat een heupband uit die stof werkelijk geen gezicht was. Zwanger is iets wat je niét met een achtjarige wil associëren. Ik nam mijn toevlucht tot mijn voorraad boordstof. Iets beperkter, daar kom ik maar een halve oorlog mee toe. Of zo. En zat me daar nu toch niet de pérfecte grijze kleur tussen zeker!  Ha! Toen ik toch bezig was met tornen, vermande ik mezelf, deed dat kleine extra effortke, en stak toch maar zeilringen. Toevallig heb ik er hier wel wat in huis. Witte zeilringen, toch die finishing touch.
Ik stikte deze Rocco op Bernie, de jongste aanwinst op naaimachinegebied. Bernie, zoals de naam doet vermoeden eentje van dat zwitserse topmerk, moet nog wel een beetje wennen aan mijn naaistijl. Of ik aan de zijne. Gelijk je wil. Laat ons zeggen dat Bernie nog wat kuren heeft en dat het transport nog niet doet wat het moet doen. Jean-Marie (ja, de geroutineerdere Pfaff in dit huishouden) wacht momenteel op een nieuwe draad, dus dat er niet veel genaaid werd de voorbije maand heeft daar - onder andere - mee te maken. Maar ik leef op goede hoop en dat er in 2018 opnieuw (en hopelijk veel) genaaid zal worden staat buiten kijf. 




LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...