Vorig jaar werd er geswapt, en omdat bakken ondertussen nog steeds niet tot mijn specialiteiten behoort, gooiden we het opnieuw op een akkoordje. Verjaardagstaart in ruil voor een hemdje. 

En als de naaileek zegt 'hemdje', dan denkt de geroutineerde e-naaister 'Theo', waar of niet? Hoewel ik met twee dochters niet veel hemdjes van doen heb, kocht ik hét Zonen09-patroon op de dag dat het uitkwam. Want de mentale stap van hemdjespatroon naar hemdjurkjespatroon was snel gezet, die van patroon printen en plakken naar afgewerkt stuk daarentegen... U weet wel, iets met 'maar 24 uren in een dag'.

Maar nu was daar dus de vraag naar een hemdje. De bijna 6-jarige in kwestie werd in een hemdje gehesen van de buurjongen, a.k.a. zoon van deze blogdame en naaivriendin, kwestie van de maat juist te hebben. Een 122 small was het verdict - dank u wel, daarboven, net de maat waar die vriendin de overgetekende patroondelen al van had liggen én net de maat waarin ook de bijna 6-jarige dochter inpast.  Ik twijfelde niet langer en besloot dat Theo nood had aan een Theodora. 

Bleef de stofkeuze over. Daar deed de goddelijke hand van random.org zijn duit in het zakje. Ik won hier namelijk de paarse reeks van de nieuwe limited edition van Soft Cactus! Dat vreugdedansje mag u er zelf bij denken! Theo en Theodora in bij elkaar passende paarse stofjes? A true love story!

Voor hem: Theo met retrokraag en (een paar) hoekjes. En ik permiteerde me een paar foliekes in de vorm van teruggeplooid knopenpad en mouwboord, het zakdeel en rugpas die in biais geknipt werden, de staander in contrasterend effen munt, en in plaats van het beleg om te zomen gebruikte ik paarse satijnbiais. 

Stof: Soft Cactus - Prism Pine - M en Pastel Green 

Knoopjes: Veritas

Voor haar: Theodora met retrokraag en een paar hoekjes, verkort tot aan de taillemarkering en gerend rokdeel uit stof-voor-durf-het-zelvers 2. Riemlusjes en striklint. De rugplooi stikte ik dicht, want door de taillering met het striklint ging de plooi openstaan wat het effect gaf van een oud vrouwtje met een bochel. Not what we were after.

Stof: Soft Cactus - Covered meadow S en Pastel Green

Knoopjes: Veritas

Hij plukt bloempje voor haar...

Normaal begin ik met een verhaaltje, en toon dan de foto's. Maar nu dacht ik, weet je, ik doe het eens andersom. Kan u zelf oordelen. Misschien denkt u 'niet mis', of wie weet wel 'schoon' of zelfs 'héél schoon'. Dat dacht ik zelf eigenlijk ook, toen in de nachtelijke uurtjes deze merry-go-rounds (Homemade mini couture) net op tijd vanonder mijn naaimachine rolden. Ik had het namelijk in mijn hoofd gekregen dat de petekindjes bij hun nieuwjaarsbrief zelfgemaakt moois verdienden. Onder die petekindjes twee stoere 3-jarigen. Niet echt hemdjesmannen, maar een beetje gekleed, daar zeggen de mama's geen nee tegen. Zo'n hemd met een kap. Dat is een ideaal compromis.

De stoffencombinaties vond ik ook niet slecht gevonden. Vosjes van Robert Kaufman (Koning Uil, lang geleden) met een streepje oranje cotton+steel en Soft Cactus (gewonnen bij Babarum) met een streepje Wasabi bleu van Petit Pan.

U voelt het wellicht al aan uw theewater, er komt een dikke vette maar. Want waar staat anders dat brandhout voor in de titel? Wel hiervoor: dat patroon, werkelijk, smijt het in de vuilbak. Gooi het bij de kerstboom en verbrand het ritueel. Dat deed ik tenminste. En nee, welgeïnformeerde lezer, dan heb ik het niet over de originele versie zoals die in het boek verscheen. Nee, ik heb het over de verbeterde versie die u met paswoord en al van de website van Lannoo kan downloaden. Dat patroon waarvan je denkt 'ik laat me niet vangen, ik zit safe'.  

Het plakken ging al niet van een leien dakje, met stippellijnen waarvan de ervaren PDF-patroonplakker verwacht dat die op elkaar moeten. Maar als je dat doet, lopen de patroonlijnen nergens vloeiend door. Dus puzzelen is de boodschap. Eigenlijk was dat het eerste alarmbelletje. Toen de patroondelen eenmaal geknipt waren (meteen in tweevoud dus, maat 4 jaar voor de 3 jarigen), merkte ik op dat de schoudernaden van voor - en achterpand zo'n 2 cm bleken te verschillen. Alarmbelletje nummer 2, dat ik toen nog negeerde. Toen mijn mooi geknipte doorlopende print helemaal niet doorlopend bleek te zijn bij het ineenzetten, en de halslijn van de kap ook met geen mogelijkheid doorliep tot aan de knopenpat begon dat belletje luider te weerklinken. Hier klopt iets niet. Maar kom, dan zit dat hemd al half in elkaar, dus ik deed van de foefelare en liet de doorlopende print voor wat die was. 

Toen de hemdjes tot slot in elkaar staken vond ik de kap precies wel klein uitvallen. Ik liet mijn eigen iets groter uitgevallen 3-jarige 's morgens passen en mijn vrees werd werkelijkheid. Die kap kon met geen mogelijkheid over het hoofd. En het hemd, alsook de mouwen waren voor Janne te kort. Nu heb ik met het naaiboek waarvan sprake de (ok, beperkte) ervaring dat de patronen eerder ruim zitten, dus ik dacht goed te zitten met de maat 4 jaar. 

Er knapte iets toen. Echt waar, ik heb nog niet veel traantjes gelaten in mijn naaiavontuur. Maar toen wel. Dat ik er letterlijk slaap voor had gelaten, zat daar waarschijnlijk ook voor iets tussen. Nadat ik was uitgeweend en -gevloekt pakte ik mezelf op en gaf mezelf een sjot onder mijn gat. Bij één hemdje tornde ik de kap weer los en zette er nog een strook tussen. In een poging de kap te vergroten en in één beweging die kap wél op de knopenpat te laten aansluiten. Dat is de vosjesversie geworden. De kap is nog te klein maar valt wel mooier open. De andere liet ik voor wat het was. Tenslotte kon het goed zijn dat beide kaphemden de vuilnisbak in konden.

Ik koesterde nog wel een mini sprankeltje hoop. Beide jongens zijn toch nog kleiner dan Janne, dus wie weet zou het hemd nog wel aankunnen? Met de kap als sierelement dan? Toen na de nieuwjaarsbrieven het moment van de waarheid aanbrak, brak het koudzweet mij uit.

Maar kijk, ze zijn nog draagbaar gebleken. Voor Alex (het vosjeshemd - foto's genomen in het donker) echt wel aan de zeer nipte kant. Voor kleine Mats (hertenhemd) op de kap na perfect. 

Ik bedacht me deze week dat er op mijn blog toch wel veel verhaaltjes staan over hoe het fout loopt. En dat ik mezelf eigenlijk een dikke zaag begin te vinden. En ik hou eigenlijk helemaal niet van zagen. En nu doe ik het weer, in exponentiële mate dan nog wel. Maar laten we eindigen met een positieve noot. Zijn ze niet om op te eten, die stoere jongens?

Voor haar: een Zo Geknipt 2-babykleedje (maat 68)

Voor hem: een Zo Geknipt 2-babyhemdje (met toegevoegde kraag zoals hier, maat 68)

Stof: Basket of Wheat (Art Gallery) bij Petite Couture (nog één van die nieuwe webwinkels die ik zou plunderen moest mijn bankrekening het toelaten)

Effen stof: Veritas

Het kleedje voorzag ik van roze knoopjes

Ik checkte vooraf wat vond van roze voor een jongen en Annick antwoordde zonder verpinken 'Een echte vent kan roze dragen'. Een vrouw naar mijn hart.

Het staat in de sterren geschreven. Zeg dat ik het gezegd heb.

Vorige week kon ik het zwierrokje, eindelijk, van het to-do-lijstje afstrepen. Een grootser project dat al maanden (in het geheim) bovenaan dat lijstje prijkte, was een hemd voor manlief. Recht evenredig met de maanden waarin dat hemd werd achteruit geschoven, steeg ook de tegenzin om eraan te beginnen. Ik kan wel zeggen dat begin vorige week dat project monsterlijke proporties had aangenomen in mijn hoofd (dat het uiteindelijk niet zo'n zomerse uitvoering is geworden, heeft dan ook alles te maken met dat het eigenlijk een kerstcadeautje had moeten worden. You get the picture). 

Maar dan geheel ongepland was de man een weekje van huis, en hij was bovendien ook nog jarig die week, en dus schoof ik alle excuses aan de kant en maakte er werk van. En weet je wat, het was bijlange niet zo erg als dat ik het me inbeeldde.

Dat hemd dus. De stof is de Woolf marine van lifestyle collectie van Liberty en kocht ik bij Perles and co. Hoewel het gewone katoen is, heb ik toch de indruk dat ze niet zo fel kreukt als andere katoentjes waar ik al mee werkte. Of het moet aan de print liggen dat het niet zo opvalt. Het patroon komt uit de knipmode 11/2013. Nadat ik deze versie bij Eva zag passeren, was ik overtuigd. Ik hou niet van tenthemden, zeker niet voor een eerder smalle lange man. Wij zijn voor de "slim fit"!

En slim fit is het geworden, want met geheime projecten komt ook dat opmeten op voorhand er niet bij was. Ik pakte het best passende hemd uit zijn kast en vergeleek de maten met het patroon. Uiteindelijk werd het een maat 52, in de lengte verlengd met 3 cm. Ook de mouwen verlengde ik met 2 cm en versmalde in naar het einde toe naar de kleinste maat. Spannend hoor, dat moment waarop hij het paste! Maar het past! - Ok, eerlijk is eerlijk, misschien opteer ik volgende keer toch voor een maatje groter, om aan de borstkas iets meer ruimte te hebben, en het bovenste knoopje - in het zeer uitzonderlijke geval dat er een das aan te pas komt - dicht te kunnen knopen, maar verder ben ik heel content. En hij ook.

Schoon getailleerd achteraan

In den hof durft hij er in alle geval al mee buiten.