Voor mijn allerliefste en zéér gewaardeerde poetshulp maakte ik een klein eindejaarspresentje. Eindelijk maakte ik tijd om aan de slag te gaan met die gestreepte handgewaxte denim (en ook eindelijk te koop online!), en efficiëntie ten top, ik testte ook meteen nog eens een patroontje van Noodlehead.

Het werden twee eenvoudige ritstasjes, de petal pouches, die komen uit het boekje 'Everyday Essentials', maar ook in pdf te koop zijn op de website van Noodlehead. De kleine maakte ik uit de gewaxte jeans, de grote werd een streepjesversie.  Een marine-duo zeg maar.
Die stof, daar ben ik verliefd op. Ze heeft een lichte honinggeur als ze iets warmer wordt. De stof komt heel stijf af de rol, omdat ze helemaal verzadigd is van bijenwas. Maar wanneer je ermee werkt wordt ze vanzelf zachter en krijgt zo'n toffe 'used' look. Hou je toch niet van kreukels op bepaalde plakken, dan kan je de stof een beetje verwarmen met je strijkijzer bijvoorbeeld (gebruik wel bakpapier!) zodat de bijenwas zich opnieuw beter verspreidt.

Om het net echt te maken bevestigde ik met een paar kleine holnieten het k-bas logo op het tasje. Het patroontje is heel tof, die ronding in de rits geeft wel echt het speelse effect.

Ik kan wel meteen een paar tips meegeven: 

1) In het patroontje werk je de rits aan één kant af met een tabje. Ik deed dat ook met de (stevige) buitenstof en dat was niet echt het beste plan, want dat geeft een plaatselijke verdikking wanneer je de zijkanten dichtnaait waar je niet zo gemakkelijk voorbij geraakt en ook niet zo mooi uitgeduwd krijgt na het keren. Heb je gewone katoen, dan kan het wel uit die stof.

2) Ik zou volgende keer toch opteren voor tabjes aan beide kanten van de rits. Het voordeel van slechts 1 tabje is dat de rits en dus het tasje veel verder open kan. Maar het oog wil ook wat, en een tabje aan slechts 1 kant geeft een assymetrische touch aan de tasjes, en ergens stoort me dat dan toch.

3) De positie van het logo was niet zo geweldig doordacht. Plaats dat best iets boven (en niet ter hoogte van, zoals hier) de neep die je naait om de diepte in het tasje te brengen. Zo ver was ik uiteraard pas nadat het logo erop stond.

3) En nu spreek ik helaas ook uit ondervinding. Knip de ronding niet te dicht bij de naad bij. Ik ging mijn naden nogal enthousiast met de kartelschaar te lijf, wat resulteerde in ritstape die rafelde en een rits die dus loskwam uit de naad. Dat was nadat ik het keergat dichtte ;) Textiellijm to the rescue en het valt niet eens meer op!

Al bij al was de ontvanger wel heel tevreden. En daar doen we het toch voor ;).

Anna en ik, dat is dik aan. En geloof mij dat ik vrij kieskeurig ben als het op tassenliefde aankomt. Ik vind veel mooi, dat is zo het probleem niet, maar niet veel past écht in mijn straatje. Sportief, maar wel een beetje gekleed. Groot genoeg maar niet extra large. Hip graag ook, én iets dat neutraal genoeg is dat het past bij alle outfits. Want hoewel ik vele tassen in de kast heb, hou ik niet zo van het overladen van al mijn essentials (een eufemisme voor rommel) van de ene tas naar de andere.

Een echte allrounder vond ik in Anna I, uit, het wordt zowaar eentonig, Mijn Tas 2. Sorry mensen, ik ben gewoon echt zwaar fan van dat boek...

Great minds think alike (we hebben geen last van enige grootheidswaanzin), want ik koos net als (en parallel met) An aka Jace did it voor een zwart-wit-gestreept stofje (bij Pieke Wieke). Waar zij koos voor een lichte versie ging ik voor een donkere. Binnenin voerde ik met de achterkant (of de voorkant, al naargelang je An of Mieke heet). Ik maakte binnenin een paspelzakje en een ritsvakje. Eerlijkheidshalve is dat ook meer uit voorzienigheid voor 1 januari, de dag waarop ik me heilig voorneem iets georganiseerder uit de hoek te komen. De dag daarop smijt ik alles gewoontegetrouw weer samen in het grote vak ;)

Cognac en Mie, dat moet zowat mijn oudste en standvastigste liefde zijn - nee lieve man, dat nieuwe paar cognac laarzen is écht niet -exact- hetzelfde als dat van vorig jaar, of het jaar daarvoor of ... - dus alweer greep ik naar cognackleurige riemen. En het zal vast niet de laatste keer zijn.

Anna I is echt een gemakkelijk project. Je moet alleen even over je o-nee-wat-moet-ik-met-een-hamer-angst heen. Holnieten inslaan, het is zó gemakkelijk, écht! Tip voor deze tas: kies zeker holnieten met een (extra) lange pin (min. 10mm lang), want je moet bovenaan door 2 lagen leer waartussen ook nog een ritstab en wat stof gesandwichd wordt.

De bodem is extra verstevigd met een laagje fast2fuse heavy, maar verder volgde ik verstevigingsgewijs mooi de handleiding. De nodige fournituren vond ik uiteraard bij K-bas ;) 

Wie nog niet op de hoogte was van de nakende lancering van Mijn Tas 2 moet wel op een andere planeet vertoefd hebben. Maar misschien ben ik niet helemaal objectief.

Als tassenliefhebster en tassenwebshop-uitbaatster is een nieuw tassenboek zoiets als een vers kindje. Ok, niet het mijne maar ik neem het meterschap met veel plezier waar. Ik bewonderde de echo's (lees schetsen) met de nodige oh's en ah's en overstelpte de kersverse ouders al voor de geboorte met cadeautjes (lees: fournituren) en (ongevraagd) advies allerhande. Dat ik nog voor de lancering al een patroon toegestopt kreeg om de promo-blogtour mee op poten te zetten is de kers op de taart. 

Nadat ik zowat alle mogelijke combinaties in mijn hoofd overliep kwam ik toch terug tot de essentie. Ik hou namelijk van tassen die vrij neutraal zijn, en daardoor bij elke outfit passen. Dus ik koos voor zwart kunstleer voor de buitenkant. Maar voor dat tikkeltje extra greep ik wel naar tassenband met een streep in, dat accentueert de schuine lijn (en toevallig of niet, ik zie enkele gelijkenissen met het k-bas logo ;))

Het patroon schrijft style-vil voor als versteviging, maar omdat ik altijd een tikje eigenwijs ben koos ik voor opstrijkbare sandwich fix, kwestie van de dikte van de naden op het punt waar de tassenband samenkomt wat te verminderen. Mijn tassenband is bovendien relatief dun en soepel dus op dat vlak geen problemen. Kies je voor (vol)leren riemen, hou er dan rekening mee dat je naaimachine een stevige motor of handwiel nodig heeft ;). In alle geval, mij tas staat als een huis, dat is zeker :) 

Om de less-is-more lijn door te trekken greep ik naar een zwarte rits met zwarte metalen tandjes. Metalen ritsen hebben toch altijd net dat tikkeltje extra degelijkheid bij een tas maar zijn vaak niet in geweldig veel kleuren terug te vinden. Daarom besloten we bij k-bas ritsen te laten maken, met zwarte én met rosé gouden tandjes (zie Mathilda 1 ;)), met zwarte en ivoorkleurige tape. De ritsen zijn 50cm lang (niet deelbaar), hebben tandjes van 6mm, en hebben een lange donutpull. Ideaal Mathilda-gerief, dat kan ik alvast zeggen!

Verder pimpte ik de tas met een handgemaakt logo. Ik nam een restje leer, de soldeertang en brandde erop los. Het ziet eruit als stift maar het zal zeker niet uitlopen bij een flinke plensbui.

Aan de trekker bevestigde ik ook een restje leer, met een revolverknopje. Kleine details die het hem doen wat mij betreft.

Binnenin koos ik voor een all-time favourite van kokka (al belandde dat per ongeluk op zijn kop, oeps), het laastje restje uit mijn kast. Al ligt er ook nog een stukje met goud, te wachten op de ideale gelegenheid.

Mathilda is een echte hand-tas. Wil je dus de tas over je schouder dragen zonder je oksel af te knellmen, dan verleng je de hengsels best een tikje (of je kiest gewoon voor een ander model uit Mijn Tas 2, keuze te over!)

Nadat Mathilda 2 een plaatsje verwierf op mijn kast (ja, toegegeven, ik zet pasgemaakte tassen altijd tijdelijk op mijn kast, om ze af en toe te bewonderen en te aaien) speelde ik met de mogelijkheden voor een Mathilda 1. Opgestikt zakje, confetti, ... Door de transparante buitentas kan je je helemaal creatief uitleven ;) 

Ik haalde in de plaatselijke stoffendepot P10-tje een stuk tafelzeil en toog aan het werk. De binnenzak maakte ik uit rosé gouden wasbaar papier, en voerde met een stukje (speciaal door manelprints voor k-bas ontworpen) binnenstof-sample.

Het patroon voorziet een opgestikt zelfgemaakt hengsel maar soms ben ik liever lui dan moe dus ik besloot dat koord en koperen zeilringen een prima alternatief zouden zijn. Het koord is achteraan afgewerkt met een stukje plastic dat krimpt door het te verwarmen. Bye bye rafelige eindjes! Bovendien kan je het koord gerust wat langer laten en op maat knopen bij gebruik.

De rits hier is opnieuw een 'k-bas'-rits. Ik ben zoooo blij met die ritsen!

Toen ik laat op de avond de tas showde aan manlief besefte ik plots dat ik één essentieel ding over het hoofd zag. Dat voorzakje voor die quote, of dat mooie kaartje, of die foto, of waar-je-op-dat-moment-ook-mee-over-straat-wil! Uiteraard had ik dat best als allereerste gestikt en dan pas het tafelzeil verwerkt (en achteraf bezien stik je dat best langs de binnenkant zodat je buitenkant egaal blijft (gewoon een tip voor mensen die zelf iets soortgelijk willen doen)). Dilemma: wél of niet nog dat risico nemen? Want met tafelzeil geldt wel, gestikt is gestikt. Lostornen is géén optie, zeker niet middenop je tas, en een reeds gestikte tas is ook niet zo wendbaar onder de naaimachine. Ik zou Mieke niet zijn als ik toch niet dat risico nam. Iets met 'living on the edge'.

En kijk, het kwam goed! Onze trouwuitnodiging paste toevallig perfect bij de kleuren en de stijl van de tas, dus die vond daar een tijdelijk onderkomen ;).

 Madeline de stoffenmadam  - Made By Caro  - Carreaukes  - Katrienette  - Jace did it

Enkele gelukkige workshops-winnaars maakten ook al pareltjes!

Sofie en Nathalie, dikke proficiat met jullie derde tassenkindje, het werd een prachtboek, en de eer en het genoegen om daaraan te mogen meewerken was geheel de mijne!

Willen jullie ook graag een exemplaar? Het boek is te koop via onze webshop!