Even kijken. Mijn laatste post dateert van... euh 30 juni. Oeps. Nu de hete zomer definitief ten einde is, en ik stilaan uit vakantiemodus sukkel (gemakshalve sluit ik me even aan bij de kalender van de universiteitsstudent) is het tijd om de blogdraad weer op te nemen voor dit stukje wereldwijde web een stille dood sterft.

Met ons huwelijk op het einde van de zomervakantie in het vooruitzicht was de zomer van 2018 er niet eentje die zonder slag, stoot of enige stress voorbij kabbelde. Niet dat ik miss planmatig werken ben en we dus een strak schema handhaafden. Of wellicht juist omdat ik niet miss planmatig werken ben en we geen strak schema hanteerden.

Het belangrijkste is, het kwam goed, ook zonder dat strakke schema. Het werd een dag met een gouden randje. En ook eentje met zelfgemaakte outfits! 

Die outfits verdienen wel een plaats in de archieven, toch? Dat dat even geduurd heeft, heeft te maken met ontbrekend fotomateriaal. Dat heb je dan als je zelf in the picture staat. Ondertussen hebben we super mooie foto's van de fotograaf (hansmaakteenfoto, geweldige aanrader!) maar de focus lag uiteraard meer op de sfeer dan op elk detail van de door mij genaaide kleren ;). Het beeldmateriaal is dus in die context te plaatsen.

Ergens in april ging ik met mijn zus op stap om een trouwkleed te scoren. Van bij de start was het plan dat ik mijn eigen outfit niet zou naaien (al was dat zowat de populairste vraag toen we wereldkundig maakten dat we trouwplannen hadden :)) want ik zou wel genoeg aan mijn hoofd hebben zonder dat erbij. Tja, dat plan werd afgevoerd na de eerste shopexpeditie. Na veel vijven en zessen (met veel, 'nee, dat wil ik niet', en weinig, 'oh dat is tof') belandden we uiteindelijk in een stoffenwinkel en bladerden door de boekjes. Het plan om in vrij traditionele stoffen een jumpsuit te naaien kreeg vorm en de stoffen werden meteen gekocht. Ik kocht zelfs al quasi meteen bijpassende schoenen en het zat toen in mijn hoofd wel safe, met dat schema.

Dat was april. Mei ging voorbij, en juni passeerde ook. Stilaan begonnen mensen ervan uit te gaan dat mijn outfit klaar hing in de kast en hun wenkbrauwen schoten de hoogte in toen bleek dat dat niet het geval was. Euh...eens deadline-naaister, altijd deadline-naaister?

First things first. De meisjes hun kleedjes naaien stond wel al van het begin op mijn to-do-list dus in juli was dat de eerste opdracht. De bruidsmeisjes-outfits blog ik zeker later nog! Toen dat veilig en wel zo rond 20 juli in orde was, kwam mijn outfit weer aan de orde.

Ondertussen had ik wel een vrij goed beeld van wat ik wou, alleen had ik geen patroon - en geloof me dat ik heel het wereldwijde web afschuimde. Bummer. Ik combineerde dus en paste aan dat het een lieve lust was. Voor het bovenstuk greep ik naar de La Maison Victor van juni 2017. Het bovenste deel van de jurk met haltertopje en deelnaden was bruikbaar voor een aanpassend lijfje dat ik vorm gaf met baleinen (geen eerdere ervaring op dat vlak, maar dat viel reuze mee).

De broek was van een andere orde. Oorspronkelijk wilde ik een jumpsuit met wijde pijpen die tot op de grond viel, alleen bleek mijn glanssatijn voor dat plan geen geschikte stof. De stof 'vloeit' te weinig en de broek stond dus te veel. Deadline min 7 dagen was het toen ik besloot drastische maatregelen te nemen. Versmallen en verkorten die handel! 

Tot slot naaide ik nog een los kanten topje, met een patroontje uit de burda geloof ik. Twee patroondelen met de onderkant gelegd tegen de zelfkant en twee nepen (voordeel van een bescheiden buste ), that's it.

Nu ik de foto's terugzie zie ik toch nog kleine foutjes, vooral in het onderstuk. Ik zou nooit opnieuw voor glanssatijn kiezen, maar gaan voor een stof die gemakkelijker drapeert. Maar dat is hobbymisvorming wellicht, want die dag straalde ik en kreeg alleen maar een massa complimenten ;)

Het patroon zit heel mooi in elkaar, de maat is er boenk op (sweater-gewijs dan, ik vond een t-shirt iets beter passen bij dit stofje en nam uiteindelijk nog wel een maat in. Net wat Blou ook suggereert als je voor een t-shirt versie zou gaan). Ik combineerde 3 maten - wat can I say, de vrouwelijke vormen die er van boven te weinig zijn, zijn er onderaan te veel ;) - en volgde daarbij mooi de werkwijze. Perfect fit. De uitleg is duidelijk, met ninja-terminologie en al. Alleen de Y keer ik niet zo strak afgewerkt als de dames maar ik lig er eigenlijk niet van wakker. Een drukletter Y of een zwierig geschreven letter Y, welke heeft het meeste karakter ;).

Ik stikte de Y helemaal door zodat de naadwaarde mooi blijft waar die hoort te zitten - een extraatje van mijnentwege, en zoomde om met de fluo draad. Hop. Een nieuw truitje is geboren en eentje waar ik al wat complimenten mee oogstte. Puik werk dames, ik kijk al uit naar meer van jullie hand!

Ook zin om er eentje te maken? Dan kan je tot 4 oktober het patroon aankopen aan -15% met de code TOUR0917COBALT.

Meer inspiratie vind je deze week bij:

Babarum - Bellevi - Blogrevolution - Fleur Sebregts - Frullemieke - Girlinuniformblog - Jongens Toch! - Khadetjes - Lielebeesje - Lunatiek - Pieke Wieke - Sisko By Mieke - Stokstaartjedoethetzo - ViTess - Vlijtig Liesje Knutselt

Waar moet ik beginnen, na anderhalve maand blogstilte? 

Laat ons het er vooral op houden dat 2017 nu al de geschiedenis ingaat als dat jaar waarin mijn gezondheid het een beetje - understatement - laat afweten. Exit gebroken arm, enter de longontsteking. Maar niet getreurd, we klauteren weer uit het dal, net op tijd voor een spetterende zomer! 

En gelukkig ook nét op tijd om volop mee te genieten van Jolien's eerste communie. Alsof het zo moest zijn (!) naaide ik haar communiekleedje in het korte intermezzo tussen arm en longen, zodat het stressniveau outfitgewijs redelijk laag lag toen ik de weken voorbij zag vliegen vanuit mijn bed en luie zetel. Het initiële plan, nl. zus en mama ook voorzien van zelfgemaakte outfits maakte langzaamaan plaats voor plannen richting kledingwinkel. Maar toen de lucht dan toch opklaarde, deed ik aan slow-zero-stress sewing, en kon ik dat tripje toch nog schrappen. Yes!

Voor mezelf zat ik al met een feestelijke jumpsuit-plan in mijn hoofd sinds ik de Sallie Jumpsuit van Closet Case Patterns bij haar ontdekte. Comfy, brede verhullende pijpen, en toch elegant, my cup of tea. Oh, en in tricot, zonder al te veel poespas, en dus snel klaar. 

Feestelijk wel, dus dat vroeg om een feestelijke stof. En bij feestelijk denk ik direct aan Lotte Martens ' Let's Party Collectie, tja, ik ben gewoon grote fan. De Sparkle Tarda Jersey, in combinatie met de 'gewone' Tarda, de ideale match in mijn hoofd. En ook in de praktijk blijkt dat perfect te werken voor dit patroon, al zeg ik het zelf. I loooove this jumpsuit.

Het enige tricky aspect is de paneelafmeting van de Sparke Tarda. Met een hoogte van 40 cm (na voorwassen) kreeg ik het kimono-style-bovenstuk 'óp de millimeter' uit de stof geperst. Had ik een proefversie gemaakt, dan had ik geweten dat ik dat bovenstuk best met een paar centimeter had verlengd, en dan had ik een beetje moeten improviseren met een aparte tunnel in plaat van aangeknipt aan het bovenstuk. Een bovenstuk met spaghettibandjes was uiteraard ook een optie geweest.

Ook de anderhalve meter gewone Tarda was na voorwassen (en ja, droogkast, ik geef het toe #lazyismymiddlename) heel nipt. Zakken kreeg ik er niet meer uit, maar haha, uit esthetische overwegingen - zakken op mijn heupen in een kledingstuk uit één geheel, ik dacht het niet - ging ik die toch schrappen.

Het vestje hing nog in de kast, de pumps zijn tijdloze klassiekers en de Joy maakte ik ook al eerder. Outfit complete.

De foto's zijn helaas niet op het communiefeest genomen. Iets met tijdsnood vooraf, en zelf fotograferen tijdens het feest. De dag nadien hees ik mezelf nogmaals in de jumpsuit, moe, en prikkelbaar. De fotograaf van dienst heeft het geweten #sorryschattie.

Nu naaien even on hold staat, heb ik plots een zee van tijd te doden. Ik deed mijn best deze te vullen met psychosociaal verantwoorde TV-reeksen, maar toen ik na een avondje Temptation *wink* ook nog zoiets als 'Adam zoekt Eva' onderging, had ik het helemaal gehad. 

Afleiding, dat was dringend aan de orde. En toen zag ik vanuit mijn ooghoeken mijn brei lonken, waar ik nog net een halve mouw van moest afwerken. Die brei startte ik 'nog maar' 11 maanden geleden op, op een heerlijk naaiweekend waar ik de pedaal van mijn naaimachine vergat. Een klein bezoekje aan de lokale Zeeman later, zat ik daar in de zetel met 'greige' (de kleur houdt het midden tussen grijs en beige) wol, een stel priemen en wat brei-grage companen. Toch al in de 'vergeet-modus' besloot ik lustig verder te improviseren. Met wol van 10 euro voor 10 bollen (ik zeg maar iets, weet ik veel wat dat kostte, dat was 11 maanden geleden é mensen) kan je je zoiets wel permitteren. 

Mijn brei-ervaring beperkt zich tot wat rechts en averechts, opzetten, meerderen en minderen en weer afzetten, dat lukt ook nog net en meer kwam er ook niet aan te pas. Nee, ook geen patroon. Gewoon op 't zicht. Dat mijn zicht bij het bepalen van de gewenste lengte van de voorpanden achteraf gezien wat weg had van een dronkeman, dat moet ik er helaas bij nemen. Aftrekken is géén optie.

U vraagt zich misschien af hoe dat dan in zijn werk gaat, breien met één mobiele arm. Terecht ook, want echt vlot werkt dat nu niet. Maar ik ben al een tijdlang afgestapt van gewone rechte priemen, en dus ook van pogingen die onder mijn dichtgenepen oksels te manoeuvreren. Gewoon over en weer op een rondbreinaald werkt prima, is veel relaxter én bovendien een pak socialer. Niks geprik in de ogen van je minderjarige zetel-buur, en ook op het openbaar vervoer neem je slechts minimale ruimte in. 

Het ineenzetten, dat is toch echt het spannendste aspect aan heel het improviserend brei-gebeuren. Gaan die afzonderlijke delen wel iets draagbaars opleveren? Wel, niks wow, en absoluut niet perfect. Maar aftrekken is géén optie (of zei ik dat al ;)) en dragen zal ik de vest doen. Al is het maar omdat mijn kleerkast weinig huisvest dat gemakkelijk over een gips past. Ha!

Disclosure: Aan mij is geen modeleer-talent verloren gegaan. Mijn respect voor topmodellen en iedereen die kleding showt alsof het niets is, is met het opstarten van deze blog en een kleine portie selfish-sewing zienderogen gestegen. Bewijsmateriaal te over, want lieve mensen, de foto's die u hier ziet zijn de *beste* foto's uit take 2. Just saying.

Deze Linden (Grainline studio) lag al geknipt klaar van toen ik deze mini-sweater in elkaar stak. Werkelijk waar elke vierkante centimeter uit de stof werd benut. Ik kan u, bij wijze van tip als u gaat twinnen wel meegeven dat eerst een mini sweater knippen, en dan de maxi misschien niet zo'n strak plan is. Getuige daarvan de boord onderaan die ik er niet meer in één stuk, noch met de streepjes in dezelfde richting uit kreeg. Maar laat ons nu vooral even doen alsof dit speels detail helemaal de bedoeling was, afgesproken?

De sweater steekt nu alweer een paar weken in elkaar ook, maar geraakte niet geblogd omdat er nog iets ontbreekt. Ik ben tegenwoordiger all into streepjes, getuige daarvan dat ook het t-shirt onder de sweater euh, gestreept is. Maar gestreept is ook maar gestreept, en kan best wat extra pit gebruiken. Dus zat ik in mijn hoofd met een strategisch geplaatste portie bling, zo ergens ter hoogte van mijn borsten. Gouden flex leek me ideaal. Ik contacteerde Kim van Tekstballon al, en het uitsnijden van die quote, dat was alvast geregeld.

Mijn gezichtsuitdrukking hierboven sluit eigenlijk mooi aan bij mijn humeur na uren pinteresten ;) Toch niet zo slecht geposeerd, ha.

Toen bedacht ik me dat ik op vele blogs en instagram-accounts die ik volg regelmatig toffe quotes zie passeren, getoverd uit cameo's, scan 'n cuts, handlettering en meer van dat. Onder jullie zijn er dus ongetwijfeld lezers met een creatief brein vol mooie gevatte woorden. Mag ik bij deze jullie hulp inroepen? 

Welke quote, welk woord, welke afbeelding zien jullie op mijn streepjestrui? Als ik dan veeleisend mag zijn, liefst met lettertype erbij, of afbeelding in bijlage ;). Alvast hartelijk dank! ;)