Ze moeten het geweten hebben, daarboven, dat ik met een "lichte" vertraging kamp. Er lagen nog een paar zomerse UnFinished Objects stof te vangen (over de winter-UFO's van vorig jaar gaan we wijselijk zwijgen) die ik deze week eindelijk flink en kordaat aanpakte. Dat kadert allemaal in een allesoverkoepelende gemoedstoestand waarbij ik de noodzaak voel alle overbodige rommel buiten te smijten, me te ontdoen van te kleine (kinder)kleren en ander spul waar ik al meer dan een jaar niet meer naar omkeek. Ja, inderdaad, eindelijk.

Na deze Miss Madelines bestelde ik meteen een stofje bij Bambiblauw waar ik de perfecte zomertop in zag. Ik was gierig, en bestelde 50cm. Ruim voldoende voor één top, maar ik werd nog gieriger en dacht er twee uit te kunnen persen. Maar dat was buiten de ruglus gerekend. Twee geknipte voor- en achterpanden later zat ik daar, met de handen in het haar, te bedenken hoe ik daar een mouw ruglus aan kon passen. De oplossing lag voor de hand, het zouden effen ruglussen worden, alleen lag er geen passend effen stofje in mijn kast. Lap. En het vervolg laat zich raden. De geknipte patroondelen belandden op de kast, dan in de doos op de kast, en ze stonden op het punt naar de doos in de kast te verhuizen, maar toen vermande ik mezelf.

Ik zette mijn gierigheid aan de kant en knipte de ruglus alsnog uit één van de geknipte voorpanden. Beter één afgewerkt en draagbaar exemplaar dan 2 geknipte UFO's met een afwerkingskans van 1%. Waar of niet? De onderkant zoomde ik om met een overlocksteek. Wisselen naar een tweelingnaald, en dan nog een spoeltje opwinden, daar ben ik écht te lui voor. Voor het halslint verknipte ik een oude t-shirt. 

En toen besloot de zon ook nog van de partij te zijn, halleluja! Dit exemplaar kan door de oudste nog nét ingewijd worden, en dan verhuizen naar de kast van de jongste. Zomer 2017: We are ready for you!

Af en toe doe ik impulsaankopen. Nee, dat is niet waar, ik doe vaak impulsaankopen. Go with the guts of zoiets. Meestal loopt dat goed af, maar af en toe vraag ik mij af waar in godsnaam mijn guts zaten. Zo kocht ik een half jaar geleden of zo bij Bambiblauw een safari-dierenpaneel, tricotstof, maar bij aankomst kon ik er niets anders meer in zien dan een pyjama.

De jongste dochter echter, die was wel meteen verkocht en gebruikte het paneel een tijdlang als speel-picknick-deken. Tot ik het opborg in mijn stoffenkast en deze bij 'de-grote-stoffenopkuis' op de te-verkopen-stapel legde. Maar dat was buiten de dochter gerekend. Ze viste het er meteen weer uit, met de nodige krokodillentranen, dat spreekt voor zich - wie Janne aka onze dramaqueen kent kan zich er ongetwijfeld iets bij voorstellen. 

Maar soms dan heeft het zo moeten zijn zeker? Want toen Miss Madeline testklaar was viste ik dit paneel weer uit de kast. En ik ben zwaar verkocht. Voor- en achterpand met dieren, dat was te veel van het goede, maar gecombineerd met een zomers effen kleurtje is dit ideaal campingmateriaal. En bonus: zo konden er zelfs twee kleedjes uit één paneel. Nichtje Tess heb ik nog niet horen klagen.

Wie meer redenen nodig heeft: Miss Madeline is geniaal en elegant in zijn eenvoud (die ruglus!), zit in 'ne wip en ne gauw' in elkaar, is zuinig in stof, heeft verschillende varianten, gaat jarenlang van pas komen met een range van 92 tot 152 én niet in het minst, u steunt er nog tot Pasen Madeline de Lierse Stoffenmadam mee, die recent getroffen werd door brand. #letsfightthatfire! Riet, vette speekmedaille!

Janne en Tess, dat is twee handen op één buik, dat is veel passie en vuur (en af en toe wat water), veel show (met geregeld wat drama), dat is pure rock 'n roll. 

Ik ben niet zo van de overdreven hartjes, maar dit keer maak ik een uitzondering: 

<3 die twee, 

<3 Mind the Whale,

<3 Miss Madeline!

Op naar de zomer!

Hier introduceerde ik ze al, de opplooibare manden. En hoewel die tutorial wel tig keer gepind werd, kreeg ik nog geen enkele gemaakte mand in het vizier. Dat kan aan mijn tunnelzicht liggen, natuurlijk. Dat kan ook liggen aan de erbarmelijke uitleg. Of aan een gebrek aan toepassingen. Of aan een combinatie van deze. Maar eigenlijk vermoed ik dat jullie denken dat die manden véél te moeilijk zijn, of alleszins véél te veel werk. Heb ik gelijk?

Awel, dan kan ik jullie verzekeren, ze zijn niet moeilijk, echtig in 't echtig! En om dat te bewijzen - en eigenlijk nog meer omdat ik er nog wel een paar van doen had om rondslingerende haarspeldjes en dergelijke in op te bergen - maakte ik er nog eens een paar. Kleine doosjes deze keer, van 19 x 13 x 13cm. 

Het knip - en verstevigingswerk neemt met voorsprong de meeste tijd in beslag. Klein minpuntje, ik geef het toe, want ik laat liever de naaimachine ronken dan dat knip of strijk. Maar eens je door de zure appel bent, stik je de doos, of mand, of hoe je het ook wil noemen, in maximum een uurtje in elkaar (en dat is nog heel ruim geschat). En hoe vaker je dat doet, hoe sneller het gaat!

De roze en zwarte stof kocht bij Bambiblauw, de muntgroene bij Studio Elf. Geometrische vormen en pastelkleurtjes, helemaal hip toch?

Om te bewijzen dat dat allemaal wel meevalt, dat werk, maakte ik niet één setje, maar wel twee. Eentje voor mij en eentje voor (één van) jullie. Ja ja, voor u, of u, of u! Gewoon omdat het ondertussen al weer lang geleden is dat ik nog eens iets weggaf, en omdat dat volgersaantal maar blijft groeien en die veelvuldige reacties op mijn posts geweldig motiverend zijn!

Voel je wel iets voor zo'n setje? Laat dan een reactie na onder dit bericht, en/of op mijn facebookpagina! U heeft tijd tot 1 mei.

En ik daag u uit! Voor wie zelf met de tutorial aan de slag te gaat - ha ja, daarvoor maakte ik hem tenslotte - heb ik nog iets extra in petto. Remember de big blogameetup? En de goed gevulde goodie bag waarover al menig blogger uitgebreid rapporteerde? Daar zat ook waardebon in van smartphoto ter waarde van 50€. Ja 50€! Dat zijn veel foto-afdrukken waarmee je die zelfgemaakte mand kan vullen, of een mooie canvas kan bestellen, of nog een last minute moederdagcadeautje in huis kan halen... Ik verloot* die bon onder diegenen die tegen 1 mei een foto van zijn zelfgemaakte doos - of dozen, ga gerust total loss, elke foto is goed voor een nieuwe kans - op mijn facebookpagina post. In het geval niemand zich geroepen voelt, tja, dan zal ik de bon zelf met veel plezier verzilveren :).

Good luck!

* Met toestemming van smartphoto