Juni had ik uitgeroepen tot mijn 'selfish sewing month'. Beetje zomers gerief om de kast/koffer te vullen, dat is nooit weg. We zijn haast halfweg, en ik maakte welgeteld één stuk voor mezelf - en dan nog een rechttoe-rechtaan ding - een burda 7828.

Ik scoorde wat tricots op de Fragile stockverkoop in april, en pikte er daar eentje uit. Het plan was om onder het bovenstuk een blauw/paarse strook te verwerken. Ik had wel iets passend liggen in boordstof en gaf het een kans. Nope, de boordstof lubberde te veel, geen zicht. De band werd losgetornd, en er werd een dubbelgevouwen stuk stof tussen gezet, tegen de draadrichting in. In die richting zit een pak minder rek, en dat geeft dan ook heel wat meer steun (thanks Annemie voor de suggestie). 

In mijn preblog-tijdperk maakte ik al eens eerder zo'n kleedje, maar dan uit een froy&dind stofje. Die vond, en vind ik nog steeds geweldig zitten. Deze fragile-versie, hmm, ik weet het zo niet. Eerst en vooral moet ik nog eens denken over een SBA (Small-Bust-Adjustment), want om een openstaande decolleté te vermijden, bevestigde ik het gekruiste bovenpand wat meer opzij. Dat veroorzaakt dan een beetje onesthetische plooien op de borst. 

Maar het is vooral het soort stof dat het verschil maakt. De fragile-stof is dunner en rekt een pak meer - dat moet uiteraard niet verbazen gezien het doelpubliek van fragile. Maar zwanger, nu dat al even gepasseerd is, wil ik er liever niet meer uitzien. En ja, die stof tekent af. Helaas. 

Voor de foto's schakelde ik mijn studievrienden in tijdens ons jaarlijks Ardennen-weekend. Hun altijd-eerlijke-mening overtuigde me het kleedje toch maar niet in een hoekje te smijten. Voor de shoot is het "all natural" - pas op, ik selecteerde uiteraard de foto's waar je mijn onderbroek het minste door ziet - maar ondertussen rende ik naar de hema voor verhullend gerief (if you know what I mean). En zo kan het ermee door.