Davina lanceerde begin augustus niet alleen een oproep voor een (naai)blogmeet - waar ik helaas niet aan kon deelnemen, maar koppelde daar meteen nog een leuke actie aan. Een sew challenge. De challenge: je krijgt 3 criteria van een collega naaiblogger, en naait met die criteria in het achterhoofd iets leuks. Op jouw beurt geef je dan weer een andere naaister 3 criteria.

Challenge completed Davina! En dat met een kleedje dat heel vaak uit de kast zal komen deze herfst!

Ik veroorloofde me een klein folieke rond de halsopening. Ik stikte een biaisstrook rondom rond, en gebruikte mijn alfabet om er een subtiel 'merkje' op te borduren in dezelfde kleur als de biais zodat het niet te hard zou opvallen. Nu heb ik nog niet zo veel ervaring met dat alfabet, en ben ik zo niet zo'n test-test-mens (of had u dat al door) dus ik deed dat meteen op de strook die nota bene al op het kleedje vastgestikt was. Het viel toch een beetje groter uit dan ik voor ogen had, en dus sloeg de twijfel toe. 

Nog 40 nachtjes slapen en dan is het zover. Dan is het 20 maart, een hoogdag want ... de start van de lente! Ok, ik loop een klein beetje op de zaken vooruit - een vrij uitzonderlijk iets trouwens want ik werd deze week nog getypeerd als een 'just in time'-type. De nagel op de kop. Dat het geen 'always too late' type was beschouw ik als een persoonlijke overwinning. Maar dat terzijde.    

Terwijl in de tuin nog het laatste restje sneeuw vecht tegen de winterzon, droom ik voor het haardvuur al volop van de lente, en stiekem zelfs al van de zomer. En van daarbij horende blote benen, onder zwierige kleedjes. Ik zag in het najaar bij Studio Elf een stofje dat mijn ogen uitstak. Maar dat ik niet echt zo geschikt vond voor de winter en een hele tijd flink negeerde. In de soldenperiode, en met de lente in zicht, ging ik alsnog overstag voor dit romantisch stofje van Camelot Cottons. Gelukkig, want zeg nu zelf, wat een pareltje!

Kleedjesbijbel nr. 1 aka Stof voor durf-het-zelvers 1 werd er nog eens bijgehaald, en gecombineerd met de V-rug uit kleedjesbijbel nr. 2 aka Stof voor durf-het-zelvers 2. 

        Het rokdeel werd er ééntje met lekker veel rimpels.

Ik kocht in JBC, uit de nieuwe Maya de Bij collectie nota bene, een vestje in fris lentegroen dat leuk combineert.

Bij Kousen en Karton, de place to be in tijden van kousencombinatie-nood, scoorde ik in de solden voor de koudere lentedagen nog  roze kniekousen. 

Misschien is het niet echt mijn 'gewone' stijl, dit romantisch kleedje. Maar misschien wordt het dan hoog tijd om die stijl eens te herdefiniëren want ze komt er prima mee weg, die oudste van mij. 

Marcel Marlier, weet u, dat is eigenlijk toch ook wel een praktisch man. We zwijmelen met z'n allen vaak weg bij de prachtige kleedjes die hij uit zijn pen tovert, maar dat Tiny niet voor al haar avonturen kortgerokt gekleed kan gaan, heeft hij wel begrepen. Kijkt u het er maar eens op na, Tiny komt meer dan eens stijlvol uit de hoek met broek en t-shirt.

Na twee Tiny-kleedjes, liet ik me voor de I [heart] Marcel Marlier sewalong dan ook inspireren door de meer avontuurlijke buiten-look. Onderstaande prent vormde mijn uitgangspunt.

De iets uitlopende broek doet erg denken aan de alombekende Jacob van Zonen09. Dat patroon gebruikte ik dan ook als basis. Ik elimineerde de ingestikte plooi, verhoogde het rugpand iets en maakte de broek iets smaller en minder uitlopend. Het roze liet ik ook voor wat het is en greep naar dé trendkleur okergeel (een prachtkwaliteit zachte stretchkatoen trouwens van bij Pieke Wieke - ik zou meteen alle kleurtjes willen bestellen). 

Ik koos voor opgestikte zakken én nep-paspelzakken op de poep. Tja, ik zat op Femma-weekend en besloot dat ik mezelf wel eens wat kon uitdagen. Niet dat het mijn eerste paspelzakken waren, maar die hoekjes mooi proper krijgen, daar moet ik nog wat aan schaven. Ach, van op een respectabele afstand valt dat niet op.

Tiny's bodywarmer zag er mij allercomfortabelst uit. Op de DIY-Fashion-fair kocht ik bij Miss Daisy een dubbelzijdig bruikbare stof, met aan de ene kant teddy en aan de andere kant bruin leer. Perfect voor een omkeerbaar vestje in Tiny-style. Alleen, stof dubbelzijdig verwerken, zonder naar een biaisafwerking voor de randen te moeten grijpen, dat gaf me toch wat denkwerk. Uiteindelijk deed ik wat zij suggereerde en zoomde ik alle naden en randen om naar de leerkant. Zo komt de teddy ook lekker piepen, net als bij Tiny.

Als basis gebruikte ik het voor- en achterpand van de kaptrui uit stof-voor-durf-het-zelvers. Ik moet zeggen, ik had tijdens het in elkaar zetten een dubbel gevoel bij dit vestje (vooral bij de leerkant dan). En af en toe vraag ik dan eens naar de mening van de man des huizes die prompt vroeg of dat ding moest dienen voor een cowboyverkleedfestijn. Ja kijk, dat helpt dus niet é. Toegegeven, de teddystof-kant is mijn favoriet, maar de leerkant vind ik toch ook wel kunnen, af en toe, niet?

En kijk, deze outfit is ook een pak geschikter voor 'Tiny leert fietsen'.

Oh ja, we <3 Marcel Marlier, big time!

Ik ben een virtuele windowshopper. En een weegschaal. Geen goeie combinatie. Ik schuim webshops af, leg vanalles in mijn winkelmandje, om vervolgens in de verschillende fasen van afhandeling (gegevens doorgeven, bestelling herbekijken, betaling bevestigen, you know te drill) te beginnen twijfelen, en uiteindelijk het scherm toch maar weg te klikken. Zijn er nog zo'n zielen?

Af en toe loop er eens iets mis ongepland. Toen ik de nieuwe Cotton+Steel collectie ontdekte bij Miss Matatabi een maand of wat geleden, verviel ik in mijn twijfelachtige gewoonte, uiteraard. Ik vulde mijn mandje - maar half hoor, had ik het geweten, ik had meteen meer ingeladen, maar goed - twijfelde, en klikte weg. Een half uur of wat later kreeg ik een bevestiging dat mijn bestelling onderweg was. Wat? Hoe? Had ik dan betaald? (euh ja, zo bleek) Een week later zaten twee prachtige stofjes in de bus. Eentje zag u al, en ook het andere (August Monarch Coral Navy) kon ik niet langer laten liggen. Per ongeluk dus, maar heel gewenst.

Voor Jolien maakte ik er een kleedje uit. Stoer en lief tegelijk. 

Als basis gebruikte ik het kleedje met rechte rok uit stof-voor-durf-het-zelvers. De grote leeuwenprint kon wel wat tegengewicht gebruiken, vond ik. Ik overwoog even om het idee van Griet na te apen door het achterpand volledig uit blauwe stof te knippen, en het voorpand dan in zijn geheel uit de leeuwenstof, maar koos uiteindelijk voor een andere oplossing. 

Onder- en bovenpand plakte ik aaneen, om vervolgens het bovenpand op de borst weer door te knippen. Het bovenpand verbreedde ik daarna met 2 cm om er twee plooitjes van 0,5 cm in te verwerken. In de plooi stak ik een stukje van de dubbelgevouwen leeuwenstof van 0,8 cm breed. Zo komt dat aan elke kant 3mm piepen. Welkom, vals knopenpat. Bij de stockverkoop van Strass vorige week vond ik knopen in de ideale kleur.

Jolien poseerde, zonder tegenzin - het is weleens anders-, en weigerde het kleedje nog uit te doen. Voor de maat gebruikte ik de 110-116, en het is 'pittig kort' deze keer. Janne paste het kleedje ook, en komt er ook prima mee weg. Deze zal dus spoedig naar de kast van de zus verhuizen. Ik moet alleen nog bedenken hoe ik dat ga aanbrengen. Afkopen met een nieuw kleedje misschien?

Voorzienig als ik ben soms kan zijn, kocht ik bij BonitaFabric op Etsy (voor zij die dit niet kennen, do not go there! Heel slecht voor uwe portemonnee, en zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb!) ergens begin juni een herfstig stofje. Een joggingsstofje met bambi's, perfect voor een Ole, en op het lijf geschreven van de oudste, die het dan ook meteen bij aankomst opeiste (super snelle levering trouwens, op 10 dagen had ik het  stofje helemaal uit het Verre Oosten in huis - maar u heeft dat niet gelezen, u wil daar niet naar surfen, remember!). 

Enkele dagen later lanceerde Mamasha haar Zonen09-wedstrijd. Mijn planning de weken daarop was strak, en het zou redelijk wat nachturen betekenen om daar nog een Ole tussen te wringen. Twijfel alom, wel meedoen, niet meedoen. Uiteindelijk besliste een stom detail voor mij. Ik had namelijk nog geen bijpassende voeringstof, en had wel een redelijk specifiek idee van hoe die eruit moest zien. In geen van de mij bekende Belgische (web)winkels te verkrijgen en overzeese bestellingen zouden te laat komen.  Maar bij de Nederlandse Joyfits vond ik een redelijke match. Bestelling geplaatst en hopen dat die voering spoedig zou arriveren. Niet dus. Ah nee, want toen ik na een week (dus 3 dagen voor de deadline) toch eens wou informeren hoe het ermee stond, zag ik op de site dat de winkel met vakantie was. Oeps, gemist bij bestelling. Geen wedstrijd-Ole voor mij dus. Jammer, maar als ik zie wat de concurrentie deed, maak ik me ook geen illusies. 

Begin augustus, de herfst doet zich al voelen af en toe, tijd dus om dat stofje te verwerken. En nee, het werd uiteindelijk geen Ole, maar wel een Stof-voor-durf-het-zelvers-kaptrui met rits. Gezien hier bij Emma en Mona.  

Ik maakte maat 104 maar verlengde een stuk onderaan en aan de mouwen. Zo is de vest mooi aansluitend. 

Ik wilde het roze geruite binnenstofje wat tegengewicht geven en deed dat door er stoere nep-suede ellebooglappen (Veritas) op te naaien. 

Toen de trui af was, kroop Jolien - bijna - met vest en al in bed. Ik vat dat op als een goed teken.