posts in jurk

Zomerse communie-outfit

vrijdag 7 juni 2019

Vorige week vierden we, tussen de hectiek door, de eerste communie van onze jongste telg.

Tweede leerjaar, 8 jaar en 134cm lang, maaltafels opdreunend (in goede tijden), wegdromend tijdens het oefenen van de maaltafels (in doorsnee tijden), stampvoetend weglopen na 4 keer 8 x 8 missen (in slechtere tijden), hiphoppend opstaan, minutenlange monologen opvoerend (ook, en misschien vooral zonder CI), schaterlachend en intens verdrietig in één vingerknip (en even later terug uitbundig gelukkig), ontwapenend sociaal en eigenwijs, dat ook. Die Janne, dat is er eentje.

Ik kom niet meer toe aan veel naaiwerk de laatste tijd, maar het kleed voor het feest waar ze zo naar uitkeek, dat kon ik écht niet aan mij laten voorbij gaan. Ergens in februari was het al af. In mijn hoofd dan toch. Het is te zeggen, ik zag bij Lotte Martens een stofcombinatie die onmiddellijk communie naar mij schreeuwde. De effen stof voor het lijfje heeft collega PiekeWieke liggen in het pand waar ik dagelijks vertoef, check. De handgedrukte tule bestellen was nog een kleine formaliteit waar ik eind maart mee afrekende, bij Lotte herself. De stof moest nog gedrukt worden en kwam toe 11 mei. Tijd zat!

Het patroontje koos ik een week of twee eerder. Op zoek naar een tof, ietwat ander model, met tule rokoptie kwam ik uit bij de Lexington dress van Little Lizard King. Gezien het goed weer zou worden (als wij feest geven is het áltijd goed weer, mijn zus wijt het aan kwantumdenken of zoiets, maar het blijkt te werken want het enige echte zomerweer de voorbije maand was... op 1 en 2 juni ;)) was een echte zomerjurk aan de orde. Blote rug, rimpelrok en verder niet te veel poespas was het idee, want de stof heeft niet meer nodig.

Op 21 mei zat het kleedje in elkaar, we shopten een vestje en schoenen en een week later namen we foto's. Op 27 mei waren we ruím op tijd klaar om te feesten*.

* Eerlijkheidshalve was ik wel content dat zuslief haar gading vond in de winkel. Ik wilde nog wel een klein beetje uitgerust** op het feest verschijnen.
** Wat mislukte want op 30 mei knutselden zus en ik nog een heuse cocktailbar in elkaar met oude palletten. En gezien last minute en wat-je-zelf-doet-doe-je-beter nogal in onze genen zit, vonden we zelf pizza's bakken à la minute in een echte pizzaoven op het feest wel een strak plan. Uitgeput maar voldaan kijk ik terug op vorig weekend ;).

read article

Zomerse communie-outfit

Hoera voor Ume!

dinsdag 15 januari 2019

Wat een ontdekking, dit patroon! Het is natuurlijk niet dat ik het niet kende, want alles wat An van StraightGrain uit haar mouw schudt belandt per definitie in mijn (reële en/of virtuele) patronenkast. Sommige patronen zijn van die must haves en de Ume is er zeker één van :)

Alleen had ik nog niet de moed om eraan te beginnen. Hemdskleedjes, ja, dat is gelijk hemdjes, maar dan in 't lang. En hemdjes dat associeert deze dochtermoeder met moeilijk en vooral véél werk.

Maar mijn meisjes worden ouder, en vooral Jolien is de 'zo veel mogelijk zwier'-fase een beetje voorbij. Hemdskleedjes zijn dan het perfecte stoere en hippe alternatief. Dus ik toog na veel getalm en een sjot onder mijn gat door deze versie toch aan het werk.

Ik diepte een stofje op uit mijn voorraadkast, gekocht ooit bij Bellelien (en nog in sale in de turquoise met gele variant zag ik :)) met altijd al een hemdskleedje in het achterhoofd, dat ook op de goedkeuring van dochterlief kon rekenen.

En toen begon ik aan avondjes slow sewing. Ik besloot om - m.u.v. het borstzakje - voor alle opties te gaan. Als je het dan toch doet, doe het dan goed ;) De stof gebruikte ik met veel gepuzzel op tot op de allerlaatste centimeter. De polosluiting en de schouderpas knipte ik op de schuindraad.

Ook de knoopjes komen uit mijn voorraadkist, ik denk dat ze nog dateren uit de tijd van de Petit Pan winkel op de Nationalestraat.

Na nog meer getalm en de feestdagen vond ik dan eindelijk een streepje daglicht om wat foto's te maken. Jolien is er doodcontent mee en de volgende hemdsjurk voor mijn oudste staat al op de planning (al is planning een heel relatief begrip, dat begrijpt u). Hehe, mission accomplished.

Oh ja, en toen ik toch bezig was deed ik maar meteen van tweevoud. Efficiënt en al. Maar die foto's zijn voor een volgende keer ;)

read article

Hoera voor Ume!

Sweet summersuit met vissen

dinsdag 18 juli 2017

Na 2 weken zomervakantie in La Douce France, waarin jullie het moesten doen met een zeldzame instagram-post - sorry, de lokroep van de ligzetel, het eten en de wijn was iets te luidruchtig om te negeren - zijn we terug in eigen land. We genieten nog volop na, met foto's in overvloed.

Van Janne's last minute zomeraanwinst - klaar op 2u voor inpakdeadline, en zelfs nog met de hand ingenomen ter plekke - nam ik foto's aan de Chassezac, een zijrivier van de Ardèche. Bij vissen hoort water, nietwaar. Terwijl Janne de echte vissen met steentjes te lijf ging - laat ons eerlijk zijn, van ketsen kwam weinig in huis - stond ik klaar met de camera.

De kenner werpt één blik op de rug en weet meteen dat ik hier aan de slag ging met het gratis Sweet Summersuit-patroontje van Madam Toertjes voor Soft Cactus. Die rug, <3.

Ik maakte er wel een kleedje van, en geen 'suit', noch badpak. Voor het laatste leent het stofje zich niet, en voor het eerste vind ik mijn kinderen, los van het zwembadgebeuren, precies net iets te oud. Maar niet getreurd, de pijpjes weglaten en er een kleedje van maken - ideetje dat ik voorbij zag komen op één van de vele facebookgroepen - is echt a piece of cake.

Het stofje is een french terry van Eva Mouton voor About Blue Fabrics. Heerlijk stofje! Ik had een beetje schrik dat de french terry wat 'dik' zou uitvallen voor de hete Franse temperaturen maar er is genoeg bloot om mogelijke oververhitting te voorkomen. De boordstof kocht ik ooit, zonder direct plan voor ogen. Maar kijk nu naar die perfecte match, soms moet het gewoon zo zijn.

Niet dat ik niet gevloekt heb. Boordstof en ik, wij zijn niet altijd dikke vriendjes. Eerlijk, wij zijn vaak helemaal geen vriendjes als die ergens biaisgewijs aan bevestigd moet worden. Dat heb ik uiteraard aan mezelf te danken, want in het patroon staat duidelijk dat rekbare biais of dunne tricot te verkiezen is. Maar ja, dat had ik niet in zo'n schoon kleurtje dus wat doet een mens dan...

De afwerking is dus ondermaats, maar who cares, het ging van lijf naar was en van was naar lijf en zo nog een paar keer. En dan weet een moeder dat het goed is.

read article

Sweet summersuit met vissen

Feest!

maandag 10 april 2017

Dit jaar doet mijn oudste haar eerste communie. De tijd vliegt!

Communie, dat wil (onder andere) zeggen, feest! En feest dat wil zeggen, feestkleding! Het excuus-der-excuzen der naaiende moeders om all the way te gaan, nietwaar ;).

Toen Lotte Martens haar 'Let's party'-stoffencollectie voorstelde maakte mijn hart een sprongetje. Onder alle prachtige feeststoffen was er eentje dat voor mij 'eerste communie' schreeuwde. De Vuurdoorn 08 heeft alles wat (niet-meer-zo) kleine meisjes nodig hebben. Een lieflijk rozige basiskleur, en een metallic print met bloemen. We like! De metallic print heeft een paars-achtige ondertoon, zeker in real life, dus de kleur van het kraagje was zo snel beslist. Ook daar wou ik de glans graag terug laten komen, en dus werd het satijn. De perfect match vonden we na een bezoekje aan de stoffenwinkel in Kapellen.

Het patroon zal ook al even in mijn hoofd, van toen ik her en der de rug van de Molly scoop dress zag passeren was ik verkocht. Zo zo mooi, maar nu niet direct voor alledaags gebruik. Ofwel natuurlijk, zo ergens bij hoogzomer.

Vooraan koos ik voor de plooitjes en een paar knoopjes. Speaking of which, de kleur van de knoopjes, zowel vooraan als achteraan, dat was een bevalling. Stofkleur, of paars, dat vonden we té braaf. Mint zat al langer in mijn hoofd, voor de frisse touch maar stootte op een njet van de dochter. Tot ik er geel oplegde, en dat ging eigenlijk ook wel. De dochter keek mee en knikte enthousiast met haar hoofd. Beslist dus, het is tenslotte haar dag.

Het maken van het kleedje ging nu ook niet bepaald van een leien dakje. Niks moeilijk aan, laat u zeker niet afschrikken, maar de maat, dat was het grootste obstakel. Ik las her en der dat het patroon groot viel, en koos voor de veilige kleinere maat. Had ik niet moeten doen. Té krap, en vooral, het lijfje, dat sowieso al een hoge taille heeft, viel iets te kort. (Tip: ga voor het bepalen van de maat zeker af op de borstomtrek, en laat de tailleomtrek voor wat het is.) Omdat het om een communiekleedje ging, deed ik wat elke rechtgeaarde moeder-naaister zou doen, ik naaide gewoon een nieuw bovenlijfje. Achteraf bekeken ben ik héél blij dat ik dat deed, al had een testkleedje ook geen slecht plan geweest ;).

Ik gebruikte 2 panelen, omdat ik de bloemen zowel op voorkant als op achterkant wilde doen terugkeren. Anders was 1 paneel en 50 cm bijhorende unistof ook voldoende geweest.

Voor de fotoshoot amuseerden we ons met bellen, honeycombs en veertjes. Communiekaartjes, ook al check! Speekmedaille voor deze deadline-madam.

Nu het andere kind, de man en mezelf nog gekleed krijgen. Maar dat zijn details ;)

read article

Feest!

Laure, op zijn kop

maandag 13 februari 2017

Straight Grain's nieuwe patroontje is u vast niet ontgaan? Laure, een qipao jurkje met verschillende mouw en kraagopties. Eerlijk, toen ik dat zag staan dacht ik een Qi-quoi? Het ligt wellicht aan mijn gebrek aan algemene kennis, maar voor mijn part had het even goed kunnen gaan om een kleedje met open rug, beensplit of een ander exotisch detail.

Blijkt dat de qipao-stijl dateert uit het Shangai van de jaren 1920. Kijk, zo leert een mens weer eens iets bij. *dank je wel An ;)*.

Het meest kenmerkende detail is wellicht het opstaande kraagje en het assymmetrische voorpand. Nu herinnert u zich heel misschien nog deze post waarin ik mijn aversie tegenover opstaande kraagjes uitsprak. Opstaande kraagjes, dat zit bijna in dezelfde categorie als rolkraagjes - béh, echt, sorry, in quasi geen enkel geval te verantwoorden tenzij misschien als camouflage voor een gigantische zuigvlek of zo. En dan nog, er zijn altijd alternatieven in de vorm van sjaals en dergelijke. Maar goed, we wijken af.

Eerlijk is eerlijk, Laure bracht mij kraagsgewijs toch al serieus aan het twijfelen - en dat op zich is al een geweldige verdienste, maar voor de eerste versie kon ik me er toch nog nét niet toe aanzetten het kraagdeel uit te knippen. Dat assymmetrische detail daarentegen, dat moest er bij in. Ik negeerde dus flink de kraagstap en bracht paspel rondom de halsopening aan om dat detail in de verf te zetten. Eén en ander had tot gevolg dat ik wat moest puzzelen om de voering mooi aan de halsopening te bevestigen, maar wat zou naaien zijn zonder puzzelen (ahum ;)).

Het stofje kocht ik bij Bellelien (Wanderlust Sky, van Mona Luna) en kon geen betere bestemming krijgen. Jammer wel dat ik na het knippen van het voorpand besefte dat de vogels op de stof in werkelijkheid niet bezig waren aan een duikvlucht, noch aan andere acrobatische toeren, maar dat ik het gewoon ondersteboven knipte. Oeps. Ik trok de lijn dan maar bewust door naar het achterpand :) Ach, de lieve mensen op IG vonden het alvast niet storend. U wel?

Qua maat naaide ik voor Janne een 6 jaar met breedte 4 jaar. Ik weet wel dat er altijd het omgekeerde wordt aangeraden, nl. kijk naar de breedtemaat en pas dan de lengte aan. Ik ben eigenwijs, en heb zo mijn eigen logica. Als je enkel verlengt ter hoogte van taille of rokdeel maar verder de verhoudingen van een kleinere maat behoudt, dan lijkt het mij dat de oksel vaak te hoog komt en gaat snijden onder de amen. Been there, done that, en dat is meteen kleedje verwijzen naar de voddenzak. Niet zeker of de naaipolitie het met mij eens zou zijn, maar voortaan doe ik het dus zo, en voorlopig werkt dat prima.

Janne was in top-poseervorm, en dus zijn er véél foto's.