Bij een bezoekje aan de Stoffenstraat kwam ik thuis met een aanzienlijke hoop tricot. Ik verwerkte al enkele lappen tot pyjama's, en een babybybroekje. Restte me nog een coupon in geweldig mooie herfstkleuren. Daarin zag ik mijn oudste wel flaneren. 

Zoals het de luie naaister betaamd, luisde ik van een goedhartige ziel met kinderen in gelijklopende kledingmaten de getekende patroondelen over van de Sienna-jurk uit La Maison Victor (2016/1) (waarvan haar versie me trouwens de ogen uitstak). Vlijtig knipte ik de jurk en legde die klaar om op 'een dood moment' ineen te steken. Dat heet dan wishful thinking want het zal u misschien niet verbazen dat dat dode moment zich maar niet voordeed. 

Maar dan, plots, op een zondagmiddag, geheel onverwacht was het daar dan toch! #langlevedejeugdbeweging #langlevejongerezusjesvanbewegendejeugd

De Sienna, werd me verzekerd, dat steekt in een uur in elkaar. Nu moet u weten, dat soort uitspraken, daar sta ik een beetje sceptisch tegenover. Is me nog nooit overkomen -alleen al over en weer naar mijn strijkijzer sjokken neemt al een kwartier in beslag (gesommeerd over alle strijkbeurten é, geen villa hier) -. 

En ook ditmaal deed ik er minstens twee uur over. Ik moest immers na de 5 naden van het gehele spel nog beslissen over het ruglint. Minstens goed voor een half uur. En daarna zoomde ik de mouwen gewoon om #luiewijvenallures, maar was niet geheel totaal niet tevreden over het golvend effect. Een mouwboordje redde het geheel. Leuk extraatje is het lijnenspel aan die boord.

Al van in den beginne staat dit babykleedjespatroon hoog op mijn naai-agenda. In comfortabel tricot, simpel uitgelegd, en bovendien gratis. Een winnende combinatie, als je 't mij vraagt. Toch duurde het tot nu voordat er eindelijk een eerste exemplaar vanonder mijn naaimachine rolde. Dat ik geen babydochters meer heb, is een voor de hand liggend excuus. En in de spruit-voortbrengende vriendenkring lijkt de testosteron de bovenhand te nemen.

Maar hoera, eindelijk was er dan een ieniemienie achternichtje en achtte ik de tijd rijp het patroon vanonder het stof te vissen. Ik kreeg een lapje Swan Lake Finch-tricot toegestuurd dat zich uitstekend leende voor dit project. Eentje met een zwanenboord waar mijn blik naartoe gezogen werd toen ik die op mijn scherm voorbij zag komen. Geweldige kwaliteit, zoals we van Finch ondertussen gewend zijn. Alleen de kleuren en print erboven, daar zag ik niet meteen een babykleedje in. Iets te druk naar mijn zin, om in zo'n mini-kleedje tot zijn recht te komen. Maar ook daar kan een mouw aangepast worden, nietwaar?

Het originele kleedje voorziet in een stolpplooitje in het midden, maar omdat de zwanen dan een beetje 'verfrommeld' zouden worden, verplaatste ik de plooitjes naar de zijkanten. Het nepzakklepje liet ik achterwege. Om het vlakke bovendeel wat te doorbreken, recycleerde ik een t-shirt van mezelf, wit met marinekleurige strepen. 

Toen ik dat t-shirt op een donkere avond uit de te recycleren stapel viste, herinnerde ik me niet waarom het juist op die stapel belandde. De volgende morgen, toen ik - na assemblage van het gehele kleedje uiteraard - de achterkant eens goed bekeek, wist ik het weer. Er zat een vlek op die t-shirt, één van de onuitwasbare soort. En net uit dat stukje knipte ik mijn achterpand. Damn you, karma. Op foto valt het niet eens op, maar in volle daglicht kan je er niet naast kijken. 

Dat wordt dan eentje voor de reservegarderobe van dat ieniemienie mensje. Als ze mooi op haar rug blijft liggen, of er een mooi vestje op draagt zal er geen haan naar kraaien :).