Nu naaien even on hold staat, heb ik plots een zee van tijd te doden. Ik deed mijn best deze te vullen met psychosociaal verantwoorde TV-reeksen, maar toen ik na een avondje Temptation *wink* ook nog zoiets als 'Adam zoekt Eva' onderging, had ik het helemaal gehad. 

Afleiding, dat was dringend aan de orde. En toen zag ik vanuit mijn ooghoeken mijn brei lonken, waar ik nog net een halve mouw van moest afwerken. Die brei startte ik 'nog maar' 11 maanden geleden op, op een heerlijk naaiweekend waar ik de pedaal van mijn naaimachine vergat. Een klein bezoekje aan de lokale Zeeman later, zat ik daar in de zetel met 'greige' (de kleur houdt het midden tussen grijs en beige) wol, een stel priemen en wat brei-grage companen. Toch al in de 'vergeet-modus' besloot ik lustig verder te improviseren. Met wol van 10 euro voor 10 bollen (ik zeg maar iets, weet ik veel wat dat kostte, dat was 11 maanden geleden é mensen) kan je je zoiets wel permitteren. 

Mijn brei-ervaring beperkt zich tot wat rechts en averechts, opzetten, meerderen en minderen en weer afzetten, dat lukt ook nog net en meer kwam er ook niet aan te pas. Nee, ook geen patroon. Gewoon op 't zicht. Dat mijn zicht bij het bepalen van de gewenste lengte van de voorpanden achteraf gezien wat weg had van een dronkeman, dat moet ik er helaas bij nemen. Aftrekken is géén optie.

U vraagt zich misschien af hoe dat dan in zijn werk gaat, breien met één mobiele arm. Terecht ook, want echt vlot werkt dat nu niet. Maar ik ben al een tijdlang afgestapt van gewone rechte priemen, en dus ook van pogingen die onder mijn dichtgenepen oksels te manoeuvreren. Gewoon over en weer op een rondbreinaald werkt prima, is veel relaxter én bovendien een pak socialer. Niks geprik in de ogen van je minderjarige zetel-buur, en ook op het openbaar vervoer neem je slechts minimale ruimte in. 

Het ineenzetten, dat is toch echt het spannendste aspect aan heel het improviserend brei-gebeuren. Gaan die afzonderlijke delen wel iets draagbaars opleveren? Wel, niks wow, en absoluut niet perfect. Maar aftrekken is géén optie (of zei ik dat al ;)) en dragen zal ik de vest doen. Al is het maar omdat mijn kleerkast weinig huisvest dat gemakkelijk over een gips past. Ha!

Bijna een maand blogstilte. Dat is niet van mijn gewoontes. Dat de postfrequentie hier wat afnam, dat hadden jullie vast ook al wel door. Maar zo stilvallen, hmm, dat is zorgwekkend. Vooral omdat het ene in mijn geval een symptoom is van het andere. Weinig tot niet bloggen = weinig tot niet naaien. En dat, lieve lezers is niet goed voor mijn mentale gezondheid. En laat ik die nu juist hoog in het vaandel dragen.

Dus toen we afscheid namen van 2016, maakte ik alvast één goed voornemen: in 2017 wordt er terug meer genaaid. Voila. Niet van dat functioneel-tegen-de-klok-naaien, nope. Gewoon van dat naaien waar ik op dat ogenblik zin in heb. Wie wil aansluiten bij dit goede voornemen, be my guest! 

Ik begon deze week alvast goed met een vestje voor de kersverse Mariëtte. 

Silke, van Spoetniksels nodigde mij uit om deel te nemen aan haar Mare-blogtour. Die Mare, dat is een gratis baby-sweater patroontje gaande van maat 62 tot maat 86. Heel basic, en net daarom het ideale patroontje om zelf naar hartelust op verder te borduren. En verder borduren, laat ik dat nu heel graag doen ;)

Ik knipte het voorpand in twee, voegde een rits toe (die ik binnenin afwerkte met een beleg) en liet uiteraard de (voor een sweater wel erg gemakkelijke) schouderknoopjes achterwege. De halsboord verkorte ik, en rondde ik af naar de uiteinden om zo een bombervest-effect te krijgen.  

Ik koos voor de kleinste maat en deed aan restjesverwerking. Deze witte doorgestikte tricot kocht ik vorig jaar bij Mon Depot en had na dit project nog net genoeg over. Wit is ook maar wit, en dus wilde ik het geheel een beetje breken. Daarvoor haalde ik mijn mosterd bij haar. Zo paspel aan de rits, I like!

Begin december kocht ik op Festifolle de schattigste kousebroeken ooit bij L'histoire de Celeste. In solden, dan nog, kon ik niet aan weerstaan. Ik wist wel dat ze nog ergens van pas gingen komen. En kijk nu, wat een match. 

Nog een een bling bling labeltje erin (gekocht bij Nominette), en een heerlijk kaartje (gekocht bij Hello August, ook op Festifolle) erbij en hop, it's a wrap.

Alle lof voor Silke en het patroon, dat gaat hier nog vaak bovengehaald worden! Op zoek naar meer Mare-inspiratie? Kijk dan zeker hier:

spoetniksels | hutsepruts | madebylot | madebylarth  

made-by-ilskepilske | sheenablogt | lunatiek | mijnlevenmet4helden  

liesellove | khadetjes | c'est saar! | vnila| 

petitbiscuit | wollebol | just delphine 

fairy tailors | frullemieke | kaatjenaaisels  

Rest mij alleen nog jullie het allerbeste te wensen in 2017! 

Klamme handjes had ik, toen 3 maand geleden de Kids On Tour lotjes verdeeld werden. Voor welke van mijn blogidolen - de deelnemers belandden immers niet zo maar op de shortlist, al hebben we daar nog serieus in moeten snoeien want eerlijkheidshalve, ik heb er meer dan genoeg om nog een aantal edities te vullen -  zou ik iets uit mijn mouw moeten schudden?

Het lot gaf me Feline, de jongste dochter van Van Jansen. U weet wel, die grote madam die de Zonen09 wedstrijd won. En ook die die voor de laatste Stylo topstukken bij elkaar naaide. Zo één met een duidelijke smaak, en een hipster-avant-la-lettre. Right. Hoe begin je daaraan?

Ik probeerde een beetje out-of-the-box te denken. Geen jurkjes, geen rokjes, wel stoer en praktisch. Maar ook een beetje in-the-box. Hip dus, bij voorkeur en in een kleurenpalet dat aansluit bij de smaak van de ontvanger. Deze optelsom leidde mij tot een vest, zo'n bomber type, in zalmroze met donkerblauwe details.
De stof was *relatief* snel beslist en besteld bij Mon Depot. De boordstof komt uit eigen voorraad, de voeringsstof is er eentje van Art Gallery en kocht ik vorig jaar bij Bellelien. Voor het patroon had ik twee kanshebbers maar omdat ik graag eentje wilde met raglanmouwen werd het uiteindelijk de Study Hall Jacket. Geen onverdeeld succes overigens.
Hoewel het uiteindelijk goed kwam (ja toch Esther? Please zeg ja) had ik de vest, als het voor mezelf was geweest al lang ergens bij het oud vuil gedumpt. Op basis van de maten die Esther opgaf, kwam ik tot de conclusie dat Feline van het supersmalle lange type is. Ik checkte en dubbel checkte en trippel checkte de maattabel, want naaien op basis van opgegeven maten, dat blijkt toch niet zo evident. Ik begon dus redelijk zelfzeker te knippen en te naaien. En écht waar, dat ging vlot!

Totdat ik stootte op de boorstof onderaan. Dat hoekje van 90 graden uit de goeie stof mooi krijgen, zeker met de voering er tegenaan én de dikke boordstof ertussen was een echte uitdaging. Ik denk dat ik minstens 10 keer lostornde, voordat ik uiteindelijk besloot het met de hand nog zo goed als mogelijk bij te werken. Ja Feline, het is wat het is.
Maar niet getreurd, dat was allemaal nog op de tweede avond. Dus toen ik uiteindelijk in bed kroop moest ik enkel nog het keergat dichten en hopsa, ik kon op mijn lauweren gaan rusten, glaasje wijn in de hand, de rest een beetje opjuttend in de speciaal opgerichte facebookgroop. Maar zo ging het dus niet.

Voor ik het keergat dicht naaide, mochten mijn dochters toch even surrogaatmodel spelen. 'Mama, ik kan mijn armen niet bewegen', 'Auw mama, dat snijdt onder de oksels', Niet wat je wil horen. Veel te smal, die mouwen zo bleek. Ik checkte en dubbel en trippel checkte mijn patroondelen nog eens, mat de referentietegel na, keek nog eens na of het toch zeker over een patroon ging voor niet-rekbare stof en ik kan niet anders dan besluiten dat het aan het patroon ligt. Hoewel het een Amerikaans patroon betreft en mijn ervaringen met Amerikaanse maten leert dat die meestal aan de ruime, soms zelfs behoorlijk oversized kant zijn, geldt dat in het geheel niet voor dit patroon. De maten zijn nipt-nipter-nipst.  U weze gewaarschuwd!
Er zat niets anders op dan de mouwen er helemaal terug uit te halen, een grotere maat mouwen te knippen en die erin te zetten. Dat ging al bij al nog relatief vlot. Een dag later, maar ik kon alsnog wat gaan lummelen. Althans, dat dacht ik. Toen mijn jongste dochter opnieuw inviel als model, begon ik toch te twijfelen over de lengte van de mouwen (die ik overigens al met een aantal cm verlengde), en merkte ik ook op dat de boorstof wat lubberde. Mmm, niet echt wat je wil afgeven aan je blogidool, wel?
Aan de vooravond van de ruildate deed ik wat elke rechtgeaarde Kids-On-Tour deelnemer zou doen. Ik vroeg Esther de mouwen van een goedpassende vest na te meten, besloot de vest opnieuw te keren en de mouwboorden alsnog een aantal cm te verlengen. En toen ik toch bezig was tornde ik ook de onderkant nog wat los om een elastiek in de boordstof te rijgen * bedankt Marleen voor de tip *.

Als finishing touch naaide ik een echt 'Kids on Tour' labeltje voor aan de rits, en maakte een sjaal in een stofje dat ik qua kleuren mooi vond passen bij de vest. Het stofje komt van Sjiekebiele.

De hamvraag is nu natuurlijk: en past het voor Feline? Voor aan-foto's klik snel door naar Van Jansen!

Er volgt vandaag alweer een blogpost in het Engels. En dat heeft zo zijn redenen. Jenya nodigde me enkele weken geleden uit om deel te nemen aan een 'sewing series' die zij samen met partner-in-crime Renee organiseert. Twee sympathieke Australische blogmadammen met een grotendeels Engelstalig publiek en mijn bescheiden nederlandstalige blog. Tja, wij Vlamingen passen ons taalsgewijs dan maar aan, nietwaar :) Ben je niet zo beslagen in het Engels - nu ja, mijn Engels with some serious hair on it - gewoon doorscrollen naar de fotootjes ;).

So over to English!

And there can be no swimming class without a proper swimming bag, right? I made Jolien a simple drawstring bag, but I used an old shower curtain for the inside. And since we were in the racoon theme anyway...