Voorzienig als ik ben soms kan zijn, kocht ik bij BonitaFabric op Etsy (voor zij die dit niet kennen, do not go there! Heel slecht voor uwe portemonnee, en zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb!) ergens begin juni een herfstig stofje. Een joggingsstofje met bambi's, perfect voor een Ole, en op het lijf geschreven van de oudste, die het dan ook meteen bij aankomst opeiste (super snelle levering trouwens, op 10 dagen had ik het  stofje helemaal uit het Verre Oosten in huis - maar u heeft dat niet gelezen, u wil daar niet naar surfen, remember!). 

Enkele dagen later lanceerde Mamasha haar Zonen09-wedstrijd. Mijn planning de weken daarop was strak, en het zou redelijk wat nachturen betekenen om daar nog een Ole tussen te wringen. Twijfel alom, wel meedoen, niet meedoen. Uiteindelijk besliste een stom detail voor mij. Ik had namelijk nog geen bijpassende voeringstof, en had wel een redelijk specifiek idee van hoe die eruit moest zien. In geen van de mij bekende Belgische (web)winkels te verkrijgen en overzeese bestellingen zouden te laat komen.  Maar bij de Nederlandse Joyfits vond ik een redelijke match. Bestelling geplaatst en hopen dat die voering spoedig zou arriveren. Niet dus. Ah nee, want toen ik na een week (dus 3 dagen voor de deadline) toch eens wou informeren hoe het ermee stond, zag ik op de site dat de winkel met vakantie was. Oeps, gemist bij bestelling. Geen wedstrijd-Ole voor mij dus. Jammer, maar als ik zie wat de concurrentie deed, maak ik me ook geen illusies. 

Begin augustus, de herfst doet zich al voelen af en toe, tijd dus om dat stofje te verwerken. En nee, het werd uiteindelijk geen Ole, maar wel een Stof-voor-durf-het-zelvers-kaptrui met rits. Gezien hier bij Emma en Mona.  

Ik maakte maat 104 maar verlengde een stuk onderaan en aan de mouwen. Zo is de vest mooi aansluitend. 

Ik wilde het roze geruite binnenstofje wat tegengewicht geven en deed dat door er stoere nep-suede ellebooglappen (Veritas) op te naaien. 

Toen de trui af was, kroop Jolien - bijna - met vest en al in bed. Ik vat dat op als een goed teken. 

Vandaag ben ik te gast op de blog van Marte van Compagnie M voor haar Mara-blogtour. Liefhebbers van de Engelse taal: daarheen! De rest mag blijven. Of kan natuurlijk ook eens een kijkje gaan nemen naar alle fantastische Mara's die daar de voorbije weken al gepost werden en zich in passant laten inspireren om deel te nemen aan de Mara sew along (nog tot 17 augustus) én kans te maken op fantastische prijzen (Stoffenvouchers! Patronen!).

Terug over naar de orde van de dag, mijn Mara dus. Dat ik een fan ben van het patroon is allang geen geheim meer (zie hier en hier), en dat er dus nog versies moesten volgen spreekt vanzelf. Een Mara-kleedje stond nog op het verlanglijstje, maar de stof die ik in gedachten had was een coupon van 60cm op 120cm. Beetje weinig voor een kleedje, maar een mouwloze tuniek, dat moest net lukken. Less is more!

De stof is een jeansblauwe chambray met roze en gele fluo spikkels, gevonden op Etsy bij ViNiFabs. Neutraal, maar toch iets anders. De paspel maakte ik uit Rigato Rose van Petit Pan (bij Bambiblauw). Sinds kort heeft Petit Pan ook een heel assortiment bijpassende knoopjes - dat moet je mij maar één keer zeggen (Petit Pan winkel, Antwerpen). In plaats van de lusjes-knoopjes sluiting (waarbij de knoopjes wat uit het midden staan),  maakte ik er een knopenpat van (lekker symmetrisch, klopt ergens beter in mijn hoofd. Rare hersenkronkel - I know).
Niet dat ik anti-assymetrie ben! Integendeel. Die kwam er weer terug door slechts één zakje toe te voegen. Dat zakje heeft (ongeveer é - een meetlat kwam er niet aan te pas) dezelfde vorm als het inzetstuk, en heeft ook een kleine plooitjes.
In plaats van de zijnaden helemaal te sluiten, liet ik nog een split een werkte die binnenin af met biais uit dezelfde stof als de paspel. Voor als dat eens komt piepen.

Showtime! Ah ja, en let dan ook maar eens op de mond van deze kleine dame. Wat mist u daar? Juist ja, een voortand. Nee hoor, ze is niet vroegrijp. Onze wildebras viel deze week recht op haar gezicht (again). Voortand met wortel en al eruit. Ik moet het nog enkele jaren met een tandeloos model doen hier. Tijd om te gaan oefenen op lachen met de mond toe, Janne ;) - al blijft ze voor mij wel even schattig - mijn kind, schoon kind zeker?!.
Janne is echt dol op haar nieuw 'kort kleedje'!

Mijn  nichtje, voor wie ik eerder al dit Geranium-kleedje maakte, werd een week geleden 1. Tante Mieke, in de familie en kennissenkring ook wel gekend als naaiverslaafd (licht overdreven, toch? of zit ik nog in de ontkenningsfase?) besliste de avond voor het feestje dat er toch nog iets zelfgemaakt mee moest (kwestie van de reputatie hoog te houden en zo). En waar kan een babymeisje meer in stralen, dan in een zelfgemaakt kleedje? 

Het eigen recept werd nog eens bovengehaald. De stof (Flamingo mini van Timeless Treasures), lag al lang klaar voor dit projectje. Ik kocht ze ooit in een opwelling, maar bij nader inzien vond ik ze toch niet echt bij één van mijn dochters passen. Peinzend over een alternatieve bestemming, zag ik het licht. Ideaal voor een klein prinsesje, zo vind ik - en de mama er weg van zou zijn, dat stond in de sterren geschreven. De voering is er eentje van Hilco (Mini Bizzi). 

Achteraan koos ik deze keer voor een knopenpat met kamsnaps. Ideaal als het vooruit moet gaan (het feest zou hier immers een half uur later starten - en dat het vooruit moest gaan zie je ook aan de 'verkeerde ' sluiting - Dames Rechts Over Links - ik dacht er pas aan toen de eerste kamsnaps er al in zat - ach wat), of als je een beetje lijdt aan koudwatervrees voor ritsen en/of knoopsgaten. Veel hoef je niet aan te passen, als je voor die knopenpat gaat. Laat gerust een reactie achter, als u interesse moest hebben in een mini-tutorial.

Kijk, er zijn trendsetters en er zijn volgers. Herders en schapen. Nu geloof ik graag zelf dat ik in de eerste categorie thuishoor. Geef toe, trendsetter zijn klinkt spannender dan volger zijn. Maar u had natuurlijk al van kilometers afstand gezien dat ik in feite gewoon een schaap ben. Mééééh. Allé, soms toch - ook niet overdrijven é, dat is niet goed voor mijn zelfbeeld.

Dus nadat half blogland aan het smocken ging, ging ik er ook aan. Had ik eerder moeten doen, minimum aan inspanning, maximum aan resultaat. Nadat Marleen  het vorige week in 5 minuutjes uitlegde, ging ik thuis meteen aan het testen. Maar wat een Lucy-jurkje (Compagnie M) voor Janne had moeten worden, bleek bij een pasbeurt toch een ietsie pietsie te kort - helemaal mijn eigen schuld maar laten we het daar verder maar niet over hebben, straks blijft er van mijn zelfbeeld helemaal niks meer over. 

Gelukkig hebben wij hier van alle maten en soorten klein grut in de familie, de Lucy werd dus meteen doorgespeeld aan nichtje Tess. En eerlijk, Tess staat er veel beter mee dan Janne ook, met dit stofje. Dat stofje scoorde ik op onze Eigengemerkte markt eind juni, bij An Buermans die de stoffen uit haar vorige collectie voor 2,5€ per meter van de hand deed. Ik moet er niet bij vertellen dat ik bij opening van de markt onze eigen stand al even in de steek liet om mijn slag te slaan zeker ;).

Er volgen er nog, smocksels, dat is zeker!