posts in
art gallery
Blogtour: Hoppe voor stoere meiden
donderdag 18 augustus 2016
Jolien is tegenwoordig helemaal into jumpsuits. Ze spreekt het woord liefkozend - en niet beter wetend - uit als 'shjumpies' of 'shjumpshoets'. Vooral de exemplaren waarin ze zich vrijelijk kan bewegen dragen haar voorkeur weg. Het nieuwe Hoppe-patroon van StraightGrain en 128 is dus op haar lijf geschreven.
Voor dit exemplaar viel ik als een block voor een tricot van de "Boardwalk delight" serie van Art Gallery (tricot gekocht bij The Village Haberdashery, in katoen ook te koop bij PiekeWieke). Herkent u ze niet? Draai uw hoofd dan 90° want euheum, ik knipte per ongeluk de stof verkeerd. Oh, ik kon mezelf wel voor het hoofd slaan toen ik dat ontdekte, en eerlijk, ik baal er nog steeds van. "Gelukkig" heeft de stof dezelfde stretch in 2 richtingen - of eigenlijk ongelukkig, want ware dat niet het geval, dan was er sneller een belletje gaan rinkelen. Laat ons zeggen dat de boel er nog dynamischer uitgezien zou hebben met de streepjes verticaal. Maar voor de dynamiek deed ik beroep op de draagster.

Ondanks de snoepkleurtjes - alweer - voelt ze zich alvast in haar nieuwe 'shjumpie' 'the coolest kid on the block' .
Ik ben geweldig fan van de pasvorm. "Baggy" maar niet te.
Voor het halterlint grabbelde ik eens in de pareldoos van de meisjes. It's all in the details, nietwaar?


Ook aan de slag met Hoppe? Met de code HOPPETOUR10 krijg je 10% korting in de shop.

Meer inspiratie vind je hier:
Leg er een knoop in
donderdag 4 augustus 2016
In de aanloop naar de zomer kon ik niet weerstaan aan een lapje pure kleurenpracht. Met driehoeken all over the place. Heb ik nog meer excuses nodig? ;)
Ik kocht deze ''Steps Above Prism" (Art Gallery) bij Bellelien met als bestemming een zomerjurk voor de jongste dochter. - en ja, u ziet dat goed, het is niet de jongste dochter die op de foto staat. Nee, dat 5-jarig kind is een koppige tante en heeft een ander lapje - roze, met de nodige bling bling, need I say more - opgeëist en weigert elk ander maaksel dat daaraan vooraf zou gaan.
Het lapje begon al wat stof te vangen, en ik vreesde het te mogen opbergen tot de volgende zomer. Maar toen was daar reddende engel Riet die net een laat zomerjurk-maar-draag-gerust-verder-in-de-herfst patroon zou lanceren. Ze doopte het "Just knot it" en I love it!
En zo geschiedde. Met koppige tante in mijn achterhoofd maakte ik dan maar een maatje tussen beide dochters in. Kan Jolien het nog een seizoen aan, zij het pittig kort, en verhuist het daarna richting de kleerkast van de jongste.
We maakten wat binnenfoto's, gegeven het lekkere Belgische zomerweer de laatste dagen, maar zelfs dan spettert de kleur ervan af. Ik word er zo vrolijk van!
Het leuke detail zit hem dit keer op de rug. De jurk sluit met een "knot", en is daarna wat open. (Of niet, als je kiest voor een extra knopenpat)
En ook onder de armen, waar voor- en achterpand elkaar overlappen (Of niet, als je kiest voor gewone naden).
U weet ondertussen dat ik af en toe een binnenweg durf te nemen, zeker zo ergens midden in de nacht. Ik had geen paspel in de juiste kleur in huis, en dus besloot ik de "faux paspel" manier eens uit te testen.
Daarvoor knipte ik voering van de bovenpanden (enkel) aan de zijkanten een halve centimeter groter als voorgeschreven. Wanneer je de panden dan gaat keren en uitstrijken piept de voering aan de buitenkant. Meestal wil je dat natuurlijk vermijden, maar hier was dat net het opzet. De naden zeker in de rondingen goed bijknippen, stevig uitstrijken, erop lettend dat het stukje dat komt piepen overal even breed is en dan doorstikken net op de naad tussen buiten- en voeringstof: de faux paspel is een feit.
Laat die zon maar weer doorbreken!
Omdat een beetje sluikreclame af en toe geen kwaad kan en ik altijd graag wat gezichten plak op de volgers van deze blog: Zin om het einde van de zomervakantie te vieren met een dagje ongestoorde naaitijd? Schrijf je dan snel in voor de Sewing Sunday die doorgaat in Antwerpen op zondag 28 augustus! Het belooft de moeite te worden!
Kids On Tour: een nieuwe vest voor...
dinsdag 15 september 2015
Het lot gaf me Feline, de jongste dochter van Van Jansen. U weet wel, die grote madam die de Zonen09 wedstrijd won. En ook die die voor de laatste Stylo topstukken bij elkaar naaide. Zo één met een duidelijke smaak, en een hipster-avant-la-lettre. Right. Hoe begin je daaraan?
Ik probeerde een beetje out-of-the-box te denken. Geen jurkjes, geen rokjes, wel stoer en praktisch. Maar ook een beetje in-the-box. Hip dus, bij voorkeur en in een kleurenpalet dat aansluit bij de smaak van de ontvanger. Deze optelsom leidde mij tot een vest, zo'n bomber type, in zalmroze met donkerblauwe details.
Hoewel het uiteindelijk goed kwam (ja toch Esther? Please zeg ja) had ik de vest, als het voor mezelf was geweest al lang ergens bij het oud vuil gedumpt. Op basis van de maten die Esther opgaf, kwam ik tot de conclusie dat Feline van het supersmalle lange type is. Ik checkte en dubbel checkte en trippel checkte de maattabel, want naaien op basis van opgegeven maten, dat blijkt toch niet zo evident. Ik begon dus redelijk zelfzeker te knippen en te naaien. En écht waar, dat ging vlot!
Totdat ik stootte op de boorstof onderaan. Dat hoekje van 90 graden uit de goeie stof mooi krijgen, zeker met de voering er tegenaan én de dikke boordstof ertussen was een echte uitdaging. Ik denk dat ik minstens 10 keer lostornde, voordat ik uiteindelijk besloot het met de hand nog zo goed als mogelijk bij te werken. Ja Feline, het is wat het is.
Maar niet getreurd, dat was allemaal nog op de tweede avond. Dus toen ik uiteindelijk in bed kroop moest ik enkel nog het keergat dichten en hopsa, ik kon op mijn lauweren gaan rusten, glaasje wijn in de hand, de rest een beetje opjuttend in de speciaal opgerichte facebookgroop. Maar zo ging het dus niet.
Voor ik het keergat dicht naaide, mochten mijn dochters toch even surrogaatmodel spelen. 'Mama, ik kan mijn armen niet bewegen', 'Auw mama, dat snijdt onder de oksels', Niet wat je wil horen. Veel te smal, die mouwen zo bleek. Ik checkte en dubbel en trippel checkte mijn patroondelen nog eens, mat de referentietegel na, keek nog eens na of het toch zeker over een patroon ging voor niet-rekbare stof en ik kan niet anders dan besluiten dat het aan het patroon ligt. Hoewel het een Amerikaans patroon betreft en mijn ervaringen met Amerikaanse maten leert dat die meestal aan de ruime, soms zelfs behoorlijk oversized kant zijn, geldt dat in het geheel niet voor dit patroon. De maten zijn nipt-nipter-nipst. U weze gewaarschuwd!
Er zat niets anders op dan de mouwen er helemaal terug uit te halen, een grotere maat mouwen te knippen en die erin te zetten. Dat ging al bij al nog relatief vlot. Een dag later, maar ik kon alsnog wat gaan lummelen. Althans, dat dacht ik. Toen mijn jongste dochter opnieuw inviel als model, begon ik toch te twijfelen over de lengte van de mouwen (die ik overigens al met een aantal cm verlengde), en merkte ik ook op dat de boorstof wat lubberde. Mmm, niet echt wat je wil afgeven aan je blogidool, wel?
Aan de vooravond van de ruildate deed ik wat elke rechtgeaarde Kids-On-Tour deelnemer zou doen. Ik vroeg Esther de mouwen van een goedpassende vest na te meten, besloot de vest opnieuw te keren en de mouwboorden alsnog een aantal cm te verlengen. En toen ik toch bezig was tornde ik ook de onderkant nog wat los om een elastiek in de boordstof te rijgen * bedankt Marleen voor de tip *.
Als finishing touch naaide ik een echt 'Kids on Tour' labeltje voor aan de rits, en maakte een sjaal in een stofje dat ik qua kleuren mooi vond passen bij de vest. Het stofje komt van Sjiekebiele.
De hamvraag is nu natuurlijk: en past het voor Feline? Voor aan-foto's klik snel door naar Van Jansen!
Feestelijke MaggieMae dress
vrijdag 3 april 2015
Kijk, ik ben redelijk goed geïnformeerd als het gaat over beschikbare (pdf-)patronen, naaiboeken, tijdschriften enz. (mijn zus lacht zich wellicht te pletter met die 'redelijk' - ze vindt mij eerder een wandelende encyclopedie - en dan hebben we het nog niet eens gehad over stoffencollecties, ontwerpers en online stoffenwinkels). Maar af en toe zie ik op blogs kleedjes verschijnen waar ik om de één of andere reden altijd heb over gekeken. Dit was er zo ééntje.
Bij Compagnie M liep het speeksel me uit de mond bij dit kleedje. Binnen de 5 minuten lag de MaggieMae Tunic/dress van ShwinDesigns in mijn virtuele winkelkarretje waarna ik een tijdje broedde op mooie stoffencombinaties. Combinaties ja, er ligt er nog eentje geknipt klaar voor de oudste. Kwestie van mij een excuus te geven er meteen nog één te maken het evenwicht een beetje te bewaren.
Voor deze combineerde ik een stofje van Art Gallery (Metamorphosis, Winged - bij Studio Elf) met een rood-oranje glimmend stofje van Max & Lola (Mon Depot). Effen, maar heel feestelijk (en laat het kind nu binnen een maandje jarig zijn - outfit, check!) Het is moeilijk te fotograferen - en ook niet zo evident om te verwerken trouwens, vergelijk het best met voeringstof - maar oh zo de moeite waard!
Het was de eerste keer dat ik een patroon van ShwinDesigns gebruikte. Prachtig patroon, vind ik, dat zowel in tuniek als in kleedjesversie komt. Duidelijke foto's, dat ook. Alleen in de werkbeschrijving, daar miste ik af en toe precies een stap en wordt er wel wat aan het goeddunken van de uitvoerder overgelaten. Niks mis mee op zich, want het is echt een easy peasy patroontje, maar als je de werkbeschrijvingen van pakweg Straight Grain, Compagnie M en Zonen09 gewend bent, dan kan dit wat tegenvallen. Of ben ik nu gewoon wat chauvinistisch ;).
Op naar versie nr. 2!
Reservejurk
zondag 8 maart 2015
Wie mij volgt op instagram zag het al, ik begeef mij dezer dagen op - voor mij althans- onontgonnen terrein. Huh, kleedjes, wat is daar onontgonnen aan? Ik hoor het u al denken. Awel, niks natuurlijk. Maar ik naaide deze keer geen kleedje voor mijn kindjes - of andere leeftijdsgenootjes - en ook niet voor mezelf. Ik naaide voor een tiener, jawel.
We bestelden een feestelijk stofje, we namen de maten op en SVDHZ 2, steun- en toeverlaat voor basispatronen, werd er bij gehaald. De maten bleken quasi perfect aan te leunen bij die van de 152. Dat beloofde snel in orde te zijn - ik zag mezelf al met een glaasje witte wijn, luierend in de eerste lentezon, genietend van de zeeën van tijd!
Elien voelt zich er duidelijk mee in haar nopjes, dat zie je gewoon zo aan haar lach. En daar doe je het toch voor! Op naar de échte feestjurk. Maar moest die tegenslaan, dan kan deze nog opgevoerd worden als reserve. Zo klonk het daar.
Ik weet niet of ik bij volle verstand was toen ik aanbood om het communiekleedje van Elien te naaien (tuurlijk wel é Griet ik ben hier een beetje aan het overdrijven, dat is hier nen blog ;)). Ik weet wel dat ik er niet bij stilstond dat een 11-jarige wel eens andere vormen zou kunnen hebben dan een kleuter, en dan een vrouw ook en dat het allemaal niet zo rechttoe rechtaan zou zijn.
In alle geval, op het verlanglijstje van Elien stonden slechts 2 puntjes: een rood kleed, en liefst eentje dat zwiert. We schetsten wat, toetsten de smaken wat af en kwamen bij een kleedje met weinig tierlantijntjes. Kapmouwtjes, V-rug, zwierrok.
We bestelden een feestelijk stofje, we namen de maten op en SVDHZ 2, steun- en toeverlaat voor basispatronen, werd er bij gehaald. De maten bleken quasi perfect aan te leunen bij die van de 152. Dat beloofde snel in orde te zijn - ik zag mezelf al met een glaasje witte wijn, luierend in de eerste lentezon, genietend van de zeeën van tijd!
Gelukkig had ik de reflex toch eerst een proefversie te maken. Niet in baalkatoen, dat is niet echt mijn ding, maar meteen in een schoontje - de triangle token van Art Gallery die ik kocht bij Bellelien in solden. De voering deed dienst als proef, en eens die op punt stond knipte ik de rest. Twee voor de prijs van één, zoiets.
Dat glaasje wijn zag ik in rook opgaan toen de eerste proefversie niet was wat het moest zijn. Dat spande en trok op sommige plekken en had stof over op andere. De 152 is de laatste maat zonder nepen, maar tja, elke tiener is anders en ontwikkelt zich op een ander tempo. De 158 was dan weer ineens te groot, met te veel ruimte voor welvingen allerhande. Met wat foto's en het patroon trok ik naar de naailes. De naaijuf zette mij op het juiste pad, door een mix van de 152 en de 158 te creëren. Eens thuis bedacht ik mij dat die borstneep in de uiteindelijke stof toch niet zo esthetisch zou zijn, en besloot ik om het over een andere boeg te gooien. Enter de prinsessennaad. Aan de hand van deze (geweldig inzichtelijke!) tutorial hertekende ik heel het voorpand. En het achterpand.
Toen Elien het bovenstukje de tweede keer kwam passen was ik een beetje nerveus, maar het paste bijna perfect. Opluchting! Voor de rok van de proefversie gebruikte ik alle stof die ik nog over had. De echte versie krijgt nog ietsje meer zwier. Ik knipte de rok in panden die doorlopen vanuit de naden in het bovenpand.
To be continued...
Abonneren op:
Posts (Atom)























Social Icons