Na de eerste, meteen een tweede versie. Eentje waarbij ik een beetje buiten de lijntjes kleurde. Bij het Hanami-patroon van Straight Grain kan je kiezen tussen een sluiting met blinde rits (zoals in de vorige versie) of eentje met een (ingenieus bedacht!) gekruist achterpand. Ik vind die v-ruglijn
dat dat creëert wel een tof effect, eentje waarvan ik dacht dat het ook niet zou misstaan aan de voorkant. Zo gedacht, zo gedaan.

Vier stofknopen houden het geheel op zijn plaats, en veiligheidshalve voorzag ik ook nog een verborgen kamsnaps ter hoogte van de kruising - better safe than sorry, dacht ik, nadat een nipplegate visioen opdoemde. 

Hoofdstuk 3 uit het project winterse kleerkastvulling voor Janne: een Hanami. Het werd een mouwloze versie want om de één of andere reden zie ik van die flutter sleeves niet graag met een longsleeve onder - hmm, als u het ontbreken van mouwen wil interpreteren als een excuus om in de handleiding pakweg 10 stappen over te slaan, zit u er misschien ook niet zo ver naast. 

Mijn eerste Hanami-ervaring werd meteen een goeie. Ik maakte een maat 4 jaar voor mijn bijna 3,5-jarige en moest nog een klein beetje aanpassen aan het lijfje wegens uitgesproken peuterbuik van de jongste hier. Het kleedje is ook zeker nog lang genoeg ondanks ruime zoom (ja, het kind is dan ook nog geen 4 natuurlijk), maar ze gaat er dan ook nog lang plezier van hebben, van deze.

Het prachtige katoentje met zilveren lijntje (Winter Wonderland silver) komt van bij Pieke Wieke. De voering is van Soft Cactus. Achteraan deed ik mijn best op een doorlopende print, en al zeg ik het zelf, ik deed dat niet slecht deze keer.

Janne is content, en Jolien ietwat jaloers. Die eiste het laatste restje van deze 'kei mooie stof' op voor onder haar naaimachine. Eens zien of we daar morgen samen iets deftig vanonder tevoorschijn kunnen toveren.