In de zomer draag ik graag korte broeken. Rokjes ook, zeker, maar die zijn niet altijd geschikt om in den hof te werken (de man des huizes lacht nu even - ik werk namelijk niet in den hof, maar puur hypothetisch zou het kunnen), in de bossen te gaan wandelen, te ravotten met de kinderen of af te zakken naar het strand (allemaal dingen die ik wel doe hoor). 

Gaan winkelen om passende, min of meer flatterende shorts te vinden (of lange broeken for that matter), wat een hel. Andere peren zullen het wellicht herkennen, broeken die niet spannen aan de heupen/billen én geen gaapgat vertonen aan de taille zijn dun gezaaid in de confectiekledij. Vorige week vond ik echter het perfecte shortje! Niks fancy, gewoon met een rekker in de taille, breed genoeg, maar niet té. Ik zag het licht. Zo wil ik er nog. In de Burda van deze maand zag ik een gelijkaardig model (Burda 6/2014, model 116). Uitproberen die handel!

Euh, wat kan ik zeggen. Volgens de maattabel moest ik een 42 maken. Zo gezegd, zo gedaan. Gelukkig had ik de reflex dit eerst in een teststofje te doen. Meters te breed. (Bon, centimeters natuurlijk). Even nagemeten op het patroon, en de 2de versie maakte ik in een 38. Pakken beter, aan de heupen min of meer gepast, maar die patronen zijn duidelijk ook niet voorzien op vrouwelijke rondingen. Het gaapgat ter hoogte van de taille was enorm, dus mijn opdracht: zoveel mogelijk stof wegnemen rond de taille, zodat ik het shortje toch nog net over mijn heupen krijg.

Aan de zijnaad nam ik aan beide kanten nog 1 cm (naar onder toelopend op 0,5 cm) af (-4 cm), aan de kruisnaden voor- en achteraan nog 8mm (-3,2 cm), en op de billen stak ik er nog 2 nepen in (-3 cm). U ziet, ik ben duidelijk uit verhouding.

Maar goed, ik ben wel erg tevreden met het resultaat. En ik heb nu een super zittend shortpatroon, en moet nooit meer in de winkel moedeloos in het pashokje staan. Worth the effort! Foto's dan, mijn minst favoriete onderdeel in deze post (onder het motto, ken je sterktes en je zwaktes, ik ben dan ook een beetje aan het rekken, of had u dat al door?!). As good as it gets. 

Juni had ik uitgeroepen tot mijn 'selfish sewing month'. Beetje zomers gerief om de kast/koffer te vullen, dat is nooit weg. We zijn haast halfweg, en ik maakte welgeteld één stuk voor mezelf - en dan nog een rechttoe-rechtaan ding - een burda 7828.

Ik scoorde wat tricots op de Fragile stockverkoop in april, en pikte er daar eentje uit. Het plan was om onder het bovenstuk een blauw/paarse strook te verwerken. Ik had wel iets passend liggen in boordstof en gaf het een kans. Nope, de boordstof lubberde te veel, geen zicht. De band werd losgetornd, en er werd een dubbelgevouwen stuk stof tussen gezet, tegen de draadrichting in. In die richting zit een pak minder rek, en dat geeft dan ook heel wat meer steun (thanks Annemie voor de suggestie). 

In mijn preblog-tijdperk maakte ik al eens eerder zo'n kleedje, maar dan uit een froy&dind stofje. Die vond, en vind ik nog steeds geweldig zitten. Deze fragile-versie, hmm, ik weet het zo niet. Eerst en vooral moet ik nog eens denken over een SBA (Small-Bust-Adjustment), want om een openstaande decolleté te vermijden, bevestigde ik het gekruiste bovenpand wat meer opzij. Dat veroorzaakt dan een beetje onesthetische plooien op de borst. 

Maar het is vooral het soort stof dat het verschil maakt. De fragile-stof is dunner en rekt een pak meer - dat moet uiteraard niet verbazen gezien het doelpubliek van fragile. Maar zwanger, nu dat al even gepasseerd is, wil ik er liever niet meer uitzien. En ja, die stof tekent af. Helaas. 

Voor de foto's schakelde ik mijn studievrienden in tijdens ons jaarlijks Ardennen-weekend. Hun altijd-eerlijke-mening overtuigde me het kleedje toch maar niet in een hoekje te smijten. Voor de shoot is het "all natural" - pas op, ik selecteerde uiteraard de foto's waar je mijn onderbroek het minste door ziet - maar ondertussen rende ik naar de hema voor verhullend gerief (if you know what I mean). En zo kan het ermee door. 

Nee, ik ga geen nieuwe feestdag in het leven roepen, u kan op uw beide oren slapen. Maar wie een verjaardagscadeautje van mij tegoed heeft, moet niet panikeren als dit 6 8 maanden op zich laat wachten. Het is niet zo dat ik dat dan vergeten ben, maar psychologen zouden het hebben over chronisch uitstelgedrag en dies meer. I pleat guilty.

We kwamen in de winter een paar keer samen om stof te kiezen (en eindigden met een glas rode wijn, en het besluit dat het een zomerrokje moest worden - laat mij meteen een tip geven aan toekomstige jarigen, een deadline in de verre toekomst werkt niet voor een uitsteller-pur-sang). Na enkele stevige zonnedagen maakten we er serieus werk van, placeerden ons (ditmaal zonder wijn) achter de tablet en bezochten zowat alle Vlaamse online stoffenwinkel. Annemie viel als een blok voor The Way of Flowers van Cloud9 bij Georgette (nu uitverkocht helaas) - er ging bij mij een belletje rinkelen - had ik deze in (prachtige!) rokversie al niet zien passeren bij JoChapeau?! Toen de vriendin deze zag was de knoop meteen doorgehakt. Jep, zo eentje moest het worden.

En zo geschiedde: het rokje voor de 8-maanden-geleden-jarige vriendin is een feit. Het patroon is de befaamde knipmode 6/2010 die ik eerder al eens voor mezelf maakte. Een beetje stress speelde mij parten - zou dat wel passen?- en dus maakte ik zowaar een testrokje. Ik paste het patroon een beetje aan in de taille - laat ons het erop houden dat we behoren tot een andere fruitsoort - en van de lengte ging een stevig stuk. Het is dan ook een ideaal rokje om dat stel prachtige benen van de vriendin in de verf te zetten. Er kwam een paspel aan de tailleband en het rokje werd volledig gevoerd.

Annemie, gelukkige verjaar-en-half-dag!