2018 wordt het jaar van de coole grieten. 

Van de zelfbewuste, sportieve jongedames. 

Van de rockchicks met de nodige attitude.

Van meisjes zoals jij, lieve dochter. 

 Euh, stoere dochter bedoel ik. 

Uiteraard.

Ik maakte een eerste testversie met stof uit de voorraadkast. Je weet wel, die tot aan de nok volgestouwde kast, voor als het oorlog wordt of zo. 😏 De grijze joggingstof is zo'n lekker dikke, en warme met teddy langs de binnenkant. Ideaal voor het soort guur weer op dagen als vandaag. Om lekker in weg te kruipen en op de bank te hangen, of eventjes de koude wind te trotseren. Ik maakte een 134 in normale breedte, maar kortte uiteindelijk nog 3 cm in. Het kind hangt al een tijdje zowat tussen een 128 en een 134 in. Lastige maat eigenlijk als het gaat om kleren. Geen kind, geen tiener, een grensgeval.

Op de zijkant freewheelde ik wat met keperband. Want grijs is toch ook maar grijs. Ivoor en bordeauxrood wisselen elkaar af. Dat was uiteraard nog het grootste klusje aan de hele sweatpants. 

Ik ging eerst heel de nestelringerij aan mij laten voorbij gaan, een rek in de taille en hop, goed genoeg toch? Maar de joggingstof was zooo dik dat een heupband uit die stof werkelijk geen gezicht was. Zwanger is iets wat je niét met een achtjarige wil associëren. Ik nam mijn toevlucht tot mijn voorraad boordstof. Iets beperkter, daar kom ik maar een halve oorlog mee toe. Of zo. En zat me daar nu toch niet de pérfecte grijze kleur tussen zeker!  Ha! Toen ik toch bezig was met tornen, vermande ik mezelf, deed dat kleine extra effortke, en stak toch maar zeilringen. Toevallig heb ik er hier wel wat in huis. Witte zeilringen, toch die finishing touch.

Ik stikte deze Rocco op Bernie, de jongste aanwinst op naaimachinegebied. Bernie, zoals de naam doet vermoeden eentje van dat zwitserse topmerk, moet nog wel een beetje wennen aan mijn naaistijl. Of ik aan de zijne. Gelijk je wil. Laat ons zeggen dat Bernie nog wat kuren heeft en dat het transport nog niet doet wat het moet doen. Jean-Marie (ja, de geroutineerdere Pfaff in dit huishouden) wacht momenteel op een nieuwe draad, dus dat er niet veel genaaid werd de voorbije maand heeft daar - onder andere - mee te maken. Maar ik leef op goede hoop en dat er in 2018 opnieuw (en hopelijk veel) genaaid zal worden staat buiten kijf. 

Ik hinkel nog maar eens achterop, jawel. Niet alleen verwerkte ik dit stofje nadat half naaiend Vlaanderen het al lang en breed als kledingstuk in de kast had hangen, ook gingen er nog eens ettelijke weken over voor het geblogd geraakte. Is dat erg? Maar nee, ik heb me er stilaan bij neergelegd dat ik tot de schildpadden-der-bloggers behoor, en weet je wat,  de schildpaddenwereld is best aangenaam. Er moet veel minder, er mag veel meer. 

Dus voila, ik presenteer jullie, ruim na datum, de Jasmin sweater, nog maar eens een patroontje van Ikatee Couture, in een ultra zachte french terry van SYAS. 

Opnieuw zijn het de ruffles die dit patroon net dat tikkeltje extra geven. Door de plaatsing op de mouwen die de schouders accenturen geven ze aan deze sweater een eighties look, vind ik. Epauletten, anyone? 

Alle bezoekjes binnen de 6 maanden na de geboorte, klasseren we hier dan ook onder de noemer 'bovengemiddeld snel'. Alle bezoekjes binnen de 3 maanden vallen zelfs binnen het 95ste percentiel, en zijn dus 'uitzonderlijk snel'. Aan de andere kant van het spectrum liggen bezoekjes na 24 maanden. Uitzonderlijk traag, dat wel, maar nog niet hopeloos afgeschreven. Moest u een peuter hebben in deze categorie, wanhoop niet ;).

Bij Mone, wat dacht u, overtroffen we onszelf. Drie maanden op de kop, en in acht nemende dat zij zelf 5 weken te vroeg kwam piepen komt het totaal eigenlijk op één maand en 3 weken - of met cijfers en statistiek kan je werkelijk alles bewijzen ;)

Geen babybezoek zonder passend geschenk, en babyjasjes scoren al-tijd. Ik naai dat ook graag, dus dat is een win-win. Deze keer geen one-to-hug,  al is het patroon Grand'Ourse van Ikatee Couture eigenlijk héél gelijkaardig.  Had ik het beter bestudeerd, ik had mijn geld misschien beter ergens anders in gestoken, maar wat kan ik zeggen, ik viel voor de konijnenoren.

Het patroondeel voor de kap vond ik erg bijzonder. Het duurde even voor ik doorhad hoe dat nu eigenlijk in zijn werk ging gaan. Hoewel je het patroondeel normaal aan de stofvouw legt, koos ik voor een middennaad om de 'golfjes' uit de stof niet op zijn kop te zetten aan één kant.

Ik koos voor fake knopen, en innaaibare drukknopen. Gemakkelijk voor mij - geen knoopgaten in french terry - en ook in gebruik, denk ik zo.

En toch, als je iets vaak genoeg ziet, in de juiste setting wel te verstaan, dan went dat wel. Sterker nog, dan ga ik het vaak ook gewoon echt mooi vinden. Dus toen ik dit bijzondere katoentje ontdekte bij De Stoffenkamer kreeg ik visioenen van gemarmerde kleedjes. Ik klikte en kocht. Dat manlief de wenkbrauwen fronste bij de stof is bijzaak, weet hij veel van hot en trendy ;).

Bij dat visioen hoorden ook ruffles. Al even hot en trendy. Ook daaraan moest ik even wennen, maar inmiddels vind ik juist gedoseerde frullen helemaal OK.

 lieflijk ...

frullerig ...

met oog voor detail ...

 verkocht!